Συνέντευξη: Freedom of Speech
Written by Born Beyond
Οι Freedom of Speech έχουν μια φρεσκάδα στον ήχο τους που σπανίζει σε γκρουπς της ευρύτερης ελληνικής χιπ-χοπ σκηνής. Έχοντας ως βάση τη χιπ-χοπ αλλά ξεφεύγοντας πολύ από αυτή, πειραματίζονται με στοιχεία στον ήχο τους που κυμαίνονται από trip-hop και ambient μέχρι jazz. Με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου τους "Σ'άλλη χώρα" παραχώρησαν συνέντευξη στο vibe-rated, συνοδευόμενη από ένα mixtrack.
Τηρώντας τους κανόνες της ειλικρίνειας θα θέλαμε πρώτα από όλα να σας δώσουμε συγχαρητήρια για τη super δουλειά που κάνετε με το site, καλύπτοντας μια μουσική περιοχή της οποίας είμαστε fans. Στα τυπικά τώρα. Είμαστε μια εξαμελής μπάντα, αποτελούμενη από τους Origin K στους στίχους και στο rap, τον Γιώργο Ταϊφάκο στην μουσική, την παραγωγή και τα πλήκτρα, τον Θοδωρή Παναγόπουλο (Dj Sun) στα turntables, την Κωνσταντίνα Φόρου στο τραγούδι, τον Γιώργο Μαστραντώνη στο μπάσο και τον Αιμίλιο Τζήρο στην κιθάρα. Όλα αυτά βέβαια είναι η βάση, γιατί στην ουσία όλοι λιγότερο ή περισσότερο γράφουν μουσική, όλοι εξελίσσουν τις ιδέες και όλοι συμμετέχουν σε κάποια από τα κομμάτια του παζλ που λέγεται Freedom Of Speech. Είμαστε περισσότερο μια καλλιτεχνική ομάδα που με βάση τη μουσική προσπαθεί να δημιουργήσει ενδιαφέροντα πράγματα στον ήχο, το λόγο, την εικόνα, το σχέδιο, τα δρώμενα και την αισθητική.
Το σχήμα ξεκίνησε από τον Origin K και τον Γιώργο Τ., στη συνέχεια ενσωματώθηκε ο Θοδωρής και αποτέλεσμα της πρώτης συνεργασίας ήταν το L.P. “Τιμωρημένοι”, που διατέθηκε μέσω του site μας www.freedomofspeech.gr, και τα πρώτα live. Θα λέγαμε ότι ήταν το πρώιμο στάδιο της μουσικής μας. Στη συνέχεια προέκυψε η συνεργασία με την Κωνσταντίνα, με αφορμή ένα project του Γιώργου Τ. για μια θεατρική παράσταση, στο οποίο ο Γιώργος έγραψε την μουσική και η Κωνσταντίνα ήταν η ερμηνεύτρια ( Ένα ψέμα του μυαλού, Θέατρο Εμπρός 2004). Είδαμε ότι έχουμε κοινή αισθητική και έτσι προχωρήσαμε. Μετά το Φεστιβάλ Τραγουδιού το 2006 και δοκιμάζοντας την μουσική μας μπροστά σε ένα ευρύτερο κοινό, ήμασταν πεπεισμένοι πως πλέον το σχήμα έπρεπε να εξελιχθεί και σε μπάντα, και έτσι προστέθηκαν στην παρέα ο Γιώργος και ο Αιμίλιος. Το 2007 κάνουμε την μουσική για την θεατρική παράσταση «Οι αρχάγγελοι δεν παίζουν φλίππερ» του Ντάριο Φο που παρουσιάστηκε από την θεατρική ομάδα του ΕΜΠ, και στη συνέχεια ξεκινάμε τα πρώτα live πλέον ως μπάντα. Επίσης, το καλοκαίρι του 2009 συνεργαζόμαστε με την Δήμητρα Γαλάνη διασκευάζοντας και ερμηνεύοντας μαζί της το «Απόψε πουθενά» για τον δίσκο «Πίξελ», όπου είχαμε την τιμή να συμμετέχουμε παρέα με αρκετούς καλλιτέχνες που εκτιμούμε ιδιαίτερα (Κ Βήτα, Π. Παυλίδης, Imam Baildi, Marsheaux κ.α) Αποτέλεσμα τελικά όλων αυτών, ο νέος μας δίσκος «Σ’άλλη χώρα» που μόλις κυκλοφόρησε από την Panxox/Lyra. Και ακολουθεί η συνέχεια..
Ακούγοντας τα δυο κομμάτια από τον επερχόμενα δίσκο βλέπει κανείς ότι ξεφεύγετε από χιπ-χοπ ήχο ολοκληρωτικά και προσωπικά χαίρομαι αφάνταστα γι’ αυτό. Ο δίσκος θα κινηθεί προς μια τριπ-χοπ κατεύθυνση ή να περιμένουμε ακόμη πιο ετερόκλητα στοιχεία?
Hip hop, trip hop, electronica, rock, jazz, ambient, ethnic…. Γενικώς, δεν μαζεύεται από πουθενά, 
αλλά ok! Πάντα αναγκάζεσαι να το ορίσεις για λόγους που αφορούν κυρίως όσους δεν θα μας ακούσουν τελικά. Το «Σ’ άλλη χώρα» είναι αλήθεια ότι περιλαμβάνει πολλά ετερόκλητα στοιχεία αλλά με έναν ενιαίο χαρακτήρα. Η ουσία πάντως για μας είναι ότι μέσα από όλα αυτά προσπαθούμε να έχουμε τον δικό μας ξεχωριστό ήχο και τον δικό μας τρόπο έκφρασης, που ελπίζουμε να αφορά και άλλους.
Περιγράψτε τη διαδικασία δημιουργίας ενός κομματιού, από την αρχική έμπνευση, μέχρι τη στιγμή που έχετε στα χέρια σας την τελική version. Πόσο εύκολο είναι να συντονιστείτε μεταξύ σας?
Τώρα μας βάζεις δύσκολα! Για την ακρίβεια, αυτό που μόλις είπες, «η τελική version» σχετίζεται άμεσα με το πρόβλημα συντονισμού που όπως αντιλαμβάνεσαι όντως υπάρχει μεταξύ 6 διαφορετικών ανθρώπων. Και για αυτό πολλές φορές δεν υπάρχει τελική version. Έχουμε πάρα πολύ υλικό σε μορφή demo ή και απλώς ηχογράφησης από την πρόβα. Βέβαια, αυτό σου δίνει τη δυνατότητα να έχεις στη διάθεσή σου υλικό που κάποια στιγμή θα βρεθεί η κατάλληλη θέση για να ενταχθεί αλλά και πολύ υλικό που τελικά δεν θα βγει προς τα έξω.
Γενικότερα, η συνήθης διαδικασία είναι να ετοιμάζει κάποιος από εμάς μια ιδέα σπίτι του και να την φέρνει στο studio οπου οι υπόλοιποι θα την ακούσουν και θα προσθέσουν τις δικές τους ιδέες. Μόλις δημιουργηθεί ένας υποτυπώδης σκελετός του κομματιού ο Origin θα το πάρει και θα το επενδύσει με στίχους . Η τελική μορφή δίνεται από τον Γιώργο Τ. που κάνει την ενορχήστρωση και την τελική παραγωγή. Από την άλλη, η διαδικασία αυτή μπορεί να ξεκινήσει από έναν αυτοσχεδιασμό στην πρόβα ο οποίος εξελίσσεται με τον καιρό σε ολοκληρωμένο κομμάτι. Τελευταία μας αρέσει να επενδύουμε σε αυτοσχεδιαστικά πράγματα και πιθανόν ο επόμενος δίσκος να βασίζεται κυρίως σε τέτοιες ιδέες.
Πόσο ρεαλιστικό πιστεύετε ότι είναι για ένα γκρουπ να ελπίζει ότι θα αποκτήσει ευρεία απήχηση διατηρώντας απαράλλαχτο τον ήχο του?
Ίσως να μην είναι πάντα καλό να βλέπεις μόνο ρεαλιστικά τα πράγματα. Τα πάντα μπορούν να γίνουν ή και όχι. Εμείς έχουμε μια τάση να πηγαίνουμε κόντρα γενικώς στα πράγματα με μια περίεργη πεποίθηση ότι θα τα καταφέρουμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι προσπαθούμε να δημιουργούμε την μουσική που μας αρέσει, να κάνουμε τις συναυλίες με τον δικό μας τρόπο και τελικά αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα. Και η ουσία της μουσικής νομίζουμε πως είναι να σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα: εσύ και όσοι σε ακούνε ή σε βλέπουν. Τα υπόλοιπα έρχονται. Ούτε στο Φεστιβάλ αν το σκεφτεί κανείς ήταν αναμενόμενο π.χ. ούτε να επιλεχθεί το «Πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος», πόσο μάλλον να αρέσει σε κόσμο και να διακριθεί. Όμως τα πράγματα δεν είναι στατικά, είναι δυναμικά.
Σε σύνδεση με την προηγούμενη ερώτηση, προσωπικά έχω έντονη απορία για το γεγονός ότι σε αυτή τη χώρα η μουσική βιομηχανία διαλέγει να προωθεί σχεδόν αποκλειστικά έναν αυστηρώς ποπ ή λαικοπόπ ήχο με σποραδικές εξαιρέσεις μερικών κιτς ροκ η r-n-bίζοντων κομματιών. Πιστεύετε ότι το ελληνικό κοινό δεν παρέχει τη δυναμική για να στηριχθούν καλλιτέχνες με ήχο που ξεφεύγει των προαναφερθέντων?
Αυτό νομίζουμε γίνεται γιατί θεωρούν πως το ευρύ κοινό βρίσκεται σε έναν τέτοιο ήχο. Βέβαια, ακόμη και κάτι τέτοιο να ισχύει, η ισοπεδωτική λογική σε κανέναν τομέα δεν σε πάει μπροστά. Το άλλο είναι ότι αν δουν ότι ένα κομμάτι με κάποιο συγκεκριμένο στυλ κάνει επιτυχία μετά επενδύουν στην προώθηση τέτοιου στυλ κομματιών μήπως και ξαναπιάσει. Νομίζουμε έχει χαθεί η εστίαση στην ξεχωριστή δημιουργία. Και για αυτό μόλις βγει κάτι πρωτότυπο προς τα έξω μένουν οι πάντες έκπληκτοι. Εμείς π.χ. έχουμε ακούσει από άνθρωπο της δισκογραφίας (που «ξέρει» και από μουσική) ότι «μου αρέσει πάρα πολύ το υλικό σας, αλλά στο ράφι πού θα σας βάλω; Στο “hip hop” , στο “alternative” ;). Όλα αυτά βέβαια είναι κάποιοι από τους λόγους που η δισκογραφία αργοπεθαίνει. Επειδή όμως οι εποχές αλλάζουν, διαπιστώνουμε με χαρά ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει στον ελληνικό χώρο και βγαίνουν προς τα έξω αρκετές ενδιαφέρουσες δουλειές, είτε αγγλόφωνες είτε ελληνόφωνες, από διάφορα σχήματα. Και αυτό βέβαια χωρίς να οφείλεται στην μουσική βιομηχανία. Απλώς πλέον τα πράγματα γίνονται και αλλιώς, έστω και με περισσότερη προσπάθεια, αλλά και με στήριξη ανθρώπων που έχουν αντιληφθεί πλέον πως την πραγματικότητα την διαμορφώνουμε και εμείς, πέρα από το που η βιομηχανία (γενικότερα) προσπαθεί να την ωθήσει.
Αναμφισβήτητα κερδίσατε ένα βαθμό προβολής από τη συμμετοχή σας στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Αντικειμενικά, πιστεύετε ότι τέτοιες διοργανώσεις συνολικά έχουν θετική συνεισφορά λόγω του γεγονότος ότι βοηθούν νέους καλλιτέχνες να ακουστούν ή περισσότερο βλάπτουν, εμφυσώντας στους καλλιτέχνες μια νοοτροπία ανταγωνιστικότητας με ό,τι αυτό συνεπάγεται?
Κοίτα το Φεστιβάλ, τουλάχιστον όπως το βλέπουμε και το ζήσαμε εμείς, αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση διοργάνωσης που δεν νομίζουμε μπορεί να σχετιστεί με όποιου άλλου τύπου διοργάνωση που έχει διαγωνιστικό κομμάτι. Πρόκειται για έναν θεσμό που φτάνει πίσω στο χρόνο νομίζουμε μέχρι το ‘59, ξεκινώντας από καλλιτέχνες του μεγέθους του Μάνου Χατζιδάκι ή της Νανάς Μούσχουρη, και η προσπάθεια αναγέννησής του που έγινε είχε σαν κατεύθυνση την ανάδειξη νέων αξιόλογων μουσικών και όχι την ανάδειξη νέων μελών του star system. Και φυσικά με συνθήκες τέτοιες που κάποιος καλλιτέχνης να μπορεί να νιώθει όμορφα που βρίσκεται εκεί και συμμετέχει σε κάτι τέτοιο. Για μας το 2006, πέραν της διάκρισης για τον καλύτερο στίχο, αποκομίσαμε το η μουσική μας να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο κοινό και με χαρά διαπιστώσαμε ότι αφορά και πολύ «άλλο» κόσμο με διαφορετικά ακούσματα. Παράλληλα, με όλα τα παιδιά που συμμετείχαν εκείνη τη χρονιά (με πολύ αξιόλογα τραγούδια από διάφορα είδη) ειλικρινά υπήρξε ένα όμορφο δέσιμο και μια αλληλοστήριξη ανεξαρτήτως του ποιος θα «κέρδιζε» ή θα «έχανε». Και μέχρι και σήμερα υπάρχει ενδιαφέρον για το τί κάνει και πως προχωράει ο καθένας με την μουσική του.
Ακούγοντας το τραγούδι «από τον ήλιο», διακρίνω σαφείς επιρροές Παύλου Παυλίδη στην ερμηνεία. Έχω δίκιο και αν ναι ποια η άποψη σας για τη γκρουπάρα ονόματι Ξύλινα Σπαθιά?
Εντάξει, ναι....... μοιάζει! Μας το έχουν πει αυτό και ίσως να προκύπτει σαν συμπέρασμα από ένα εκφραστικό ύφος που ο Παυλίδης έφερε στην Ελλάδα. Από εκεί και πέρα το «Από τον ήλιο» είναι ένα αυτόνομο κομμάτι που έχει πολλά στοιχεία, φωνητικά, μουσικά και στιχουργικά, που πιστεύουμε πως το κάνουν ξεχωριστό. Τώρα για τα Σπαθιά και τον Παύλο Παυλίδη τί να πούμε; Τα σχήματα που έχουν επηρεάσει την ελληνική εναλλακτική σκηνή είναι μετρημένα στα δάχτυλα και τα γνωρίζουμε όλοι, όποιο έιδος μουσικής και να ακούμε.
Τέλος, τι λένε τα σχέδια για το μέλλον από άποψη projects κλπ?
Για μας τώρα προέχει το live που δίνουμε ιδιαίτερη βαρύτητα. Σύντομα θα γίνει η παρουσίαση του δίσκου, και για τη συνέχεια δουλεύουμε ήδη πάνω σε μια μουσική παράσταση που θα παρουσιάσουμε με μια σειρά εβδομαδιαίων εμφανίσεων, και θα περιλαμβάνει πέρα από δικά μας τραγούδια, διασκευές σε «δικά» μας ακούσματα, visuals και κάποιες εκπλήξεις. Ταυτόχρονα, μέσα στο 2010 θα κυκλοφορήσει και μια solo δουλειά του Origin K , το “Lost Takes” , με τον χαρακτήρα του ακατέργαστου υλικού σε πιο κλασσικά hip hop μονοπάτια.
Ευχαριστώ πολύ, ανυπομονούμε για το δίσκο σας. Καλή συνέχεια
Εμείς ευχαριστούμε!
Mixtrack Δίσκου:
