The vibe-rated takeover part 2

Written by Born Beyond

"Ο πρώτος κύκλος του σάιτ ήταν σαν μια τυπική σχέση: αρχικός ενθουσιασμός και όνειρα για το μέλλον, κάποια περίοδος σταθερότητας όπου όλα βαίνουν καλώς και μετά αργά και ανεπαίσθητα επέρχεται η ανία και η όλη κατάσταση μαραζώνει. Δεν έγινε κάτι συγκεκριμένο που να σηματοδότησε την έναρξη της καμπής, απλά εκεί που κάποιους μήνες πριν ήσουν μέσα στα μέλια ξαφνικά ξυπνάς σε ένα άγνωστο κρεβάτι, με μόνα αποδεικτικά στοιχεία των πεπραγμένων της προηγούμενης βραδιάς ένα μισοφαγωμένο big mac και μια Αγγλίδα με λίγο πιο άσχημο πρόσωπο απ’ όσο θα ‘πρεπε. Μα εγώ για μια μπύρα βγήκα…"

-"Κύριε Beyond είστε σίγουρος ότι αυτός είναι ο κατάλληλος τρόπος να απευθυνθείτε στο διοικητικό συμβούλιο του ομίλου?"

Η Ολίβια, η γραμματέας μου είχε το θράσος να διακόψει την πρόβα της ομιλίας μου. Ευτυχώς γι’ αυτήν, ο ήχος του τηλεφώνου απέτρεψε τη βάναυση εξωτερίκευση της οργής μου.

Είναι βασική αρχή ότι δεν διακόπτεις τη δημιουργική ροή ενός καλλιτέχνη. Θα σου λεγα να το επιβεβαιώσεις ρωτώντας τον τύπο που επιχείρησε να διακόψει το Χαρμάνη (άλλη) μια φορά που έφτυνε κουπλέ τόσο βρώμικο που θα τρόμαζε Ινδό βοθρατζή χωρίς αίσθηση οσμής αλλά δεν μπορώ και ξέρεις γιατί?

Γιατί είναι νεκρός παλιοκαργιόλη.

-"Κύριε Βeyond o κύριος Πατρίκιος είναι στο τηλέφωνο, λέει ότι είναι επείγον."

Πήρα το ακουστικό στο χέρι και μετά από μερικά δευτερόλεπτα αναγκάστηκα να το απομακρύνω άπτο αυτί μου, τόσο λόγω της ανυπόφορης έντασης των φωνών του Πιτ Πατρίκιου όσο και λόγω της αηδίας μου από το βαθμό χυδαιότητας των βωμολοχιών του. Δεν θα περίμενες ένας πάμπλουτος 60ρης επιχειρηματίας ευγενικής καταγωγής να είναι τόσο βρωμόστομος.

Άλλη μια απόδειξη ότι το ZN effect άγγιξε όλες τις γενιές και κοινωνικές τάξεις.

Μέσα από αυτό τον καταιγισμό ύβρεων το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι ήθελε να ανέβω στο γραφείο του άμεσα αλλιώς θα έκανε κάτι που δεν μπορώ να αναπαραγάγω καθώς ήταν τόσο αποτρόπαιο που το διέγραψα απ’ τη μνήμη μου.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά και βρέθηκα να πιάνω σφικτά και για παρατεταμένο χρονικό διάστημα τον κώλο μιας ασκούμενης γραμματέως προσποιούμενος ότι πάω να πατήσω το κουμπί του ασανσέρ

-“Μα τι κάνετε?” αναφώνησε σοκαρισμένη αν και σίγουρα κατά βάθος ερεθισμένη.

-"Οπ, συγνώμη, το κουμπί του ασανσέρ ήθελα να πατήσω."

-"Κύριε Beyond τα ασανσέρ είναι δέκα μέτρα κάτω, στο τέλος του διαδρόμου…"

Μα πριν τελειώσει τη φράση της είχα βάλει ρίμα για χρήμα 2 στο ipod και απομακρύνόμουν με νωχελικό αντίστροφο moonwalk στο ρυθμό του "στην πίπα"...

VR style.

Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα και ενώ δεν είχα προλάβει να κάνω ένα βήμα με το που βγήκα από το ασανσέρ στον 9ο όροφο όπου βρισκόταν το γραφείο του Πιτ Πατρίκιου, ο τόπος δονήθηκε από τη φωνή του:

"ΠΙΚΠΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΤΟ ΞΑΝΑΠΩ...

ΒΓΑΛΕ

ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ

ΤΗΝ ΠΑΤΟΥΣΑ

ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ ΜΟΥ!

Με το που πέρασα στον προθάλαμο του γραφείου είδα ένα θέαμα κάθε άλλο παρά πρωτόγνωρο.

Ο Πίκπας ανάσκελα στον καναπέ του χώρου αναμονής, να σαλιώνει έντονα, σχεδόν βίαια, την πατούσα της γραμματέως του Πιτ Πατρίκιου.

Λίγα μέτρα πιο αριστερά ο Πιτ Πατρίκιος με κεφάλι τόσο κόκκινο απ’ την οργή που το ενδεχόμενο εγκεφαλικού δεν είχε απόδοση πάνω από 8 προς ένα.

“Είμαι αηδιασμένος!”

Ανακοίνωσα, με του εισήλθα στο χώρο.

“Και απευθύνομαι σε σας, κύριε Πατρίκιε”

Η βαρύγδουπη δήλωση σε συνδυασμό με το διαπεραστικό μου βλέμμα τον έκανε να μαλακώσει ξαφνικά.

-"Σε εμένα? Μα… Γιατί?"

-"Όταν με ρωτήσατε για ειδικές απαιτήσεις των στελεχών του vibe-rated ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας ζήτησα?

-"Είκοσι γραμμάρια καλιφορνέζικου υδροπονικού skunk χωρισμένα σε δυο σακουλάκια των 10 που θα παραδίδονται στο γραφείο σου από δυο δίδυμες Αργεντίνες γυμνάστριες δυο φορές τη βδομάδα στις 12 το μεσημέρι."

-"Εχμ..

ποιο ήταν το ΔΕΥΤΕΡΟ πράγμα που σας ζήτησα?"

-"Να.. μην έλθει ποτέ ο Πίκπας σε ακτίνα τριών μέτρων από έστω και στιγμιαία εκτεθειμένη πατούσα…"

Καθώς το έλεγε, ο Πιτ Πατρίκιος, κουνούσε παράλληλα το κεφάλι με το κλασσικό τώρα-το-θυμήθηκα ύφος. Γύρισε και κοίταξε αγριεμένα την 24χρονη κοκκινομάλλα γραμματέα.

-"Μα δεν φταίω, με στένευαν οι γόβες και… είπα να τις βγάλω για μισό λεπτό να ανακουφιστώ…"

Η Μπάρμπαρα ήταν σαφέστατα έντρομη.

-"Δεν φταίει η κοπέλα..."

Η παρέμβαση ήταν από τον Πίκπα ο οποίος καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης δεν είχε σταματήσει να γλύφει την πατούσα.

-“Αφού ξέρετε.. είμαι άρρωστος..”

-"Λοιπόν Μπάρμπαρα, πήγαινε φτιάξε μας καφέ γιατί έχω να μιλήσω στους δυο κυρίους…" διέταξε ο Πιτ Πατρίκιος επιβλητικά.

Ο Πίκπας πλέον είχε ανασηκωθεί, είχε ξαναφορέσει το σακάκι και τη γραβάτα του και είχε καταφέρει μεμιάς να αποκτήσει εικόνα ευπαρουσίαστου επαγγελματία.

Αν εξαιρέσεις ότι είχε το πουλί του στο χέρι και αυνανιζόταν μανιασμένα.

-"Είναιιιι τοοο"

-"Έλα Πίκπα όχι πάλι"

-"Σούπεεερ"

-"Πίκπα ειλικρινά την έχεις κουράσει την ατάκα"

-"Zζζζήτα"

-"Πω τέλοσπάντων εντάξει, θα σε περιμένουμε στο γραφείο"

-"Nιιιι"

Ο Πίκπας πλέον ήταν όρθιος πάνω στο γραφείο της γραμματέως με το πέος να σημαδεύει το ανοιχτό παράθυρο.

"ΣΠΕΡΜΑ!"

Η κορύφωση βρήκε τον Πίκπα να παρακολουθεί από το παράθυρο την πορεία του φρεσκοαπελευθερωμένου σπέρματος του, 9 ορόφους μέχρι να φτάσει στο πεζοδρόμιο, λίγα μέτρα δίπλα από ένα μπουλούκι παιδιών με ειδικές ανάγκες τα οποία μια δασκάλα κατηύθυνε στοργικά προς ένα κοντινό μουσείο.

Λίγα λεπτά αργότερα ήμασταν και οι δυο καθισμένοι μπροστά στο αυτοκρατορικό γραφείο του Πιτ Πατρίκιου.

-"Λοιπόν κύριοι…. Ακούω το μεγάλο σας σχέδιο"