Slam Drunk Talk > The Point Of Return.
Πόσο καιρό έχετε να ακούσετε νέα μου σκυλιά; Πίσω πάλι full (γ)καβλωμένος με τεχνική για να μιλήσουμε, να συζητήσουμε, να ανταλλάξουμε μια κουβέντα βρε αδερφέ για όλα αυτά που λίγο ή πολύ μας ταλανίζουν σε καθημερινή βάση. Κανονικά θα έκανα το παρόν κείμενο tribute στο Bouri Blog αλλά τρέμω στην ιδέα ότι θα μας ανταπαντούσε με κανα μανιφέστο κι αυτό στα αγγλικά. Όχι τίποτα, να το καταλάβει κι ο Freestyle.Αν υπάρχει κάτι που πραγματικά με απασχολεί (έχω πάρει 14ήμερη αναρρωτική άδεια από την μία δουλειά μου για να βρω άκρη στον προβληματισμό μου. Στην άλλη δεν πήγα ποτέ ξανά χάρην του προβλήματος μου) είναι αν εν τέλει κάνουμε αυτό που κάνουμε από ανιδιοτελή αγάπη προς το rap ή μας έχει συνεπάρει το γενικότερο πάθος που μας διακρίνει για κάθε είδους φασαρία, ίντριγκα, διαφωνία, beef, Beefater, Tanqueray και τέτοια. Το πάθος είναι το σημερινό θέμα συζήτησης μας λοιπόν. Αράχτε στον ανάκληντρο καναπέ του Vibe Rated και προ της μη καθιερωμένης ψυχανάλυσης απολαύστε άλλον ένα καθιερωμένο βιασμό της ψυχικής σας υγείας & ηρεμίας.
Είμεθα άραγε ακροατές από συνήθεια ή απο πεποίθηση, επιλογή και όρεξη να γεμίσουμε τα κεφάλια μας
αφροαμερικάνικες ρίμες; Ακούμε raps, ξυπνάμε με raps, κοιμόμεθα με raps για έτσι μας αρέσει ή κάτι άλλο υπεισέρχεται των μουσικών μας επιλογών; Κι αν εν τέλει το κάνουμε από επιλογή τι μας ωθεί στο να το κάνουμε τόσο έντονα; Τι είναι αυτό που καθορίζει το level πάθους μας σύμφωνα με το οποίο χτυπιόμαστε στα lives, διαπληκτιζόμαστε στα forums, βρίζουμε μάνες στα PMs; Άλλοι κατηγορούν το γενικότερο στοιχείο περιθωριοποίησης που προκύπτει μέσα από την κουλτούρα την ίδια. Αναλογιστείτε τι είδος κόσμου ακούει rap. Πρεζάκια, Ομονιακοί, τραβέλια, προκλητικοί ομοφυλόφυλοι, πόρνες χαμηλού κασέ, gay φορείς του AIDS, το συντακτικό team από το B*uri και άλλα τέτοια εξογκώματα της άρτιας κοινώνιας μας. Άλλοι κατηγορούν μεμονωμένους κύκλους ακροατών, των οποίων το πάθος υπερβαίνει την λογική με αποτέλεσμα φαινόμενα σαν αυτά που διαδραματίστηκαν στην Καβάλα με πρωταγωνιστές τους οπαδούς του Ολυμπιακού αλλά και σαν αυτά που συμβαίνουν κατ' επανάληψη στο μεγαλύτερο rap forum του Βορείου Ημισφαιρίου να αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα.
Είναι άραγε υγιές πάθος να κυνηγάω επαρχιώτες φιλάθλους με πυρσους για να τους κάψω; Σαφώς και όχι. Γιατί να είναι τότε υγιές το να μπαίνει το team του Vibe Rated undercover στον βασικο ανταγωνιστή του Rapgodfathers.com και να προκαλεί σύγχυση και διαδικτυακά επεισόδια; Δεν σας κρύβω αγαπητοί μου αναγνώσται ότι μετά τις τρεις τελευταίες μου επισκέψεις στους Α/Α (για την ιστορία δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Απλά τώρα όποτε γίνομαι χάλια δεν το λέω παραέξω) επισκέπτομαι το Κατηχητικό της Ενορίας προς εξομολόγηση των απρόκλητων επιθέσων σε ηγετικές μορφές αντίπαλων sites. Πνευματικοί και φυσικόι γονείς μου έχουν κάνει ξεκάθαρο ότι θα πρέπει να αυξήσω τα επίπεδα αυτοέλεγχου και ότι το να διοχετεύω όλο μου το πάθος για το rap εις βάρος υγιών ακροατών που το μόνο που επιζητούν είναι μια φυσιολογική ανταλλαγή απόψεων, στο τέλος θα μου προκαλέσει προβλήματα που το Bisolvon δεν θα ειναι σε θέση να αντιμετωπίσει.
Βέβαια κανείς δεν αντιλαμβάνεται πως I live that life of a trouble man and play by the code, πράγμα που όσο με απογοητεύει, άλλο τόσο με κάνει να θέλω να ανοιγοκλείνω το modem μου αποφεύγοντας έτσι το iP Ban κάθε φορά που..."το ζητά ο οργανισμός μου". Δεν αρνήθηκα ποτέ τους εσωτερικους μου πολέμους ούτε τα προβλήματα που με ζώνουν σαν περσόνα. Iam what Iam και υπόσχομαι στους λίγους μεν, ποιοτικούς και hardcore δε αναγνώστες μου να μη σταματήσω στιγμή να προκαλώ τις συνέπειες του να διαφωνείς ανελλιπώς. Κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Σε κάθε site, σε κάθε forum.Μη βιαστείτε να με κατηγορήσετε. Ίσως όλα αυτά να είναι αποτέλεσμα επίπονων 24ώρων, εμπλουτισμένα με πολλές ώρες δουλειάς (το οκτάωρο είναι πολυτέλεια), καβγάδων στο σπίτι, αλλεπάλληλων σωματικών βιασμών από γονείς και φίλους. Δεν αρνούμαι την φύση μου. Κάθε άλλο, την υπερασπίζομαι στο έπακρο. Vibe Rated, passion & troubles.
Και φιμωμένοι θα σας ρίξουμε τους servers. Βάλτε να πιούμε.
