Πόσο ελεύθερος νιώθεις και πόσο ελεύθερος είσαι πραγματικά;

Written by Monkey Bar

Date: December 3th 2008
Time: 3:48 pm
Place: Monkey Bar’s home | Athens
Author’s Status: Drunk, almost fucked up

Καλησπέρα φυντάνια. Τρίτο χτύπημα στην προσωπική μου στήλη και πολύ πιο conscious αυτή τη φορά. Ακούω Jeru The Damaja [καλά το Still Rising είναι από τα καλύτερα albums του 2007, πιστό στον ήχο του Jeru και με πολύ ωραίο περιεχόμενο στιχουργικέζικα], πίνω μπύρες και παλεύω με τους προβληματισμούς μου ορμώμενος από μια σκέψη που πρωτοέκανα εδώ και πολύ πολύ καιρό.

Έβλεπα προ καιρού στο ΣΚΑΙ κάπου εκεί μεταξύ Κάστρου του Τακέτσι, Κακέτσι ή όπως σκατά λέγεται και καγκουρώ έναν τύπο ο οποίος πούλησε τη ζωή του για 243.000 ευρώ. Ναι. Ο τύπος έδωσε σπίτι, θέση στη δουλειά, αυτοκίνητο, σκύλο, ρούχα, έπιπλα, προσωπικά αντικείμενα κι ότι μπορείς να φανταστείς μέσω internet. Ως και το όνομα του πούλησε. Συν αυτώ, πριν λίγες ημέρες πέτυχα ένα ακόμα ρεπορτάζ ενός τύπου ο οποίος πήρε ένα ποδήλατο και αποφάσισε να γυρίσει την Ευρώπη κάνοντας παράλληλα περιστασιακές δουλειές για να εξασφαλίσει τα προς το ζην αφήνοντας πίσω του την βολή του, τα πράγματα του, όλα!

Και σε ρωτάω τώρα εγώ βολεμένε αναγνώστη της τρώγλης μας:
Μη πηγαίνοντας το τόσο μακριά όσο τα παλικάρια που ανέφερα σου θέτω το εξής ερώτημα: Θα πουλούσες / άφηνες πίσω τα CDs σου ή τα folders σου που είναι τίγκα στα raps; Μην πάρεις τον δρόμο που λέει «γιατί να κάνω κάτι τέτοιο», τον έχουν κλείσει οι αγρότες. Δεν έχει γιατί. Θα το έκανες ή δε θα το έκανες; Θα σε πω εγώ.
Δε θα το έκανες αδερφέ. Γιατί κι εσύ, κι ο υποφαινόμενος (άσχετα αν το πολεμάω μέσα μου και μια μέρα θα τα παρατήσω όλα και θα πάρω κι εγώ ένα ποδήλατο και θα φύγω και επιπλέον θα κλείσει και το Vibe Rated λόγω της απουσίας μου) και οι πιο πολλοί του είδους μας έχουν δεθεί ίσως όχι με τον πιο υγιή τρόπο με αυτή την μουσική. Κι όποιος με πει ότι είναι ακροατής εξ’ ορισμού τότε διαβάζει άλλο άρθρο σε άλλο site. Εμάς μας επισκέπτονται illminds, hardcorαδες και άνθρωποι που ξυπνάνε με raps, κοιμούνται με raps, περπατάνε με raps και πάλι από την αρχή. Σαν τους Corona Virus ένα πράγμα.

Επανέρχομαι σαλίγκαρε, επαναπροσδιορίζοντας την θέση μου. Οι πιο πολλοί της φάρας μας έχουν εντρυφήσει στην rap κουλτούρα σε βαθμό ενόχλας. Ξέρω κόσμο που θα προτιμούσε να του καεί το σπίτι παρά ο αγαπημένος του δίσκος, τρόπος του λέγειν βεβαίως βεβαίως. Επιπλέον σε όλο αυτό το παραλήρημα έρχεται να προστεθεί και η άποψη η οποία υποστηρίζει ότι όσοι ακούνε raps σε εκτεταμένο βαθμό δεν είναι και 100% normal*. Άρα για ποιές ελευθερίες σας ομιλώ και για ποιές προσωπικές απελευθερώσεις. Ο σημερινός άνθρωπος αρνείται να δει πόσο μάλλον να ξεχωρίσει τις ανάγκες του από τις επιθυμίες του. Και ένα παραπάνω να οριοθετήσει το σημείο από το οποίο και έπειτα περαιτέρω επιθυμίες θα αποτελέσουν απληστία. Τέλος πάντων, μάλλον θα φταίει το ότι μεγαλώνω και γίνομαι όλο και πιο ξενέρωτος ή ακόμα ακόμα μπορεί να φταίει το ότι ακούω σαφώς λιγότερο rap σε σχέση με προηγούμενες χρονιές.
Θα μου πεις «ρε ψηλέ και τι να κάνουμε, να κλείσουμε τον υπολογιστή και να μπούμε στην πρώτη σπηλιά που θα βρούμε in front of us;». Είναι κι αυτό μια άποψη [όχι ό αντίλογος, οι σπηλιές εννοώ].

Ανακεφαλαιώνοντας,
Αναρωτηθείτε μήπως οι συλλογές σας, είτε αυτές αποτελούνται από 5.000 mp3s είτε από 50 cds, δεν είναι μόνο προϊόν ακουστικής τέρψης. Διότι αν είστε κάθετοι στην άποψη «εγώ χωρίς το rap δεν…» τότε Houston we have a problem και δεν το παραδέχεστε.

*Αυτή την άποψη μπορώ να σας την αναλύσω real talk σε κανένα παγκάκι πίνοντας μεγάλες Heineken κάποια δροσερή Παρασκευή ξημερώματα.