Η Μετά Golden era εποχή (Based on true facts)

Written by Monkey Bar

Υπό άλλες συνθήκες θα ήξερα πώς να παρουσιάσω γραπτώς αυτό που σκεφτόμουν τον (αρκετό) τελευταίο καιρό όσον αφορά την μουσική που αγαπώ (;) και αγαπάτε (;)
Αντ’ αυτού συνεχίζω να τρώω αμήχανα ψωμί ολικής αλέσεως με μαρμελάδα κεράσι ελπίζοντας ότι θα καταφέρω τελικά να βάλω σε μία σειρά τις σκέψεις μου.

Όσοι με ξέρουν το ξέρουν. Όσοι δε με ξέρουν δε χρειάζεται να ξέρουν. Ήμουν, είμαι και θα είμαι νοσταλγός της Χρυσής Δεκαετίας του 1990 και του «Νεϋορκέζικου» ήχου σε βαθμό γραφικότητας και παρελθοντολαγνίας. Κάτι σαν τον Γιοκαρίνη σε μπότα – ταμπούρο φάση.

Μιλάμε για χουντικές καταστάσεις και χρήση δικτατορικών μεθόδων για την ρητή απόρριψη καθετί νέου, ανερχόμενου, μη κλασσικού κλπ. Και πίσω από όλα αυτά να υπεισέρχεται (Μπ*μπινιώτη suck this) μια πάγια άποψη κατά την οποία ουδείς, κι όταν λέω ουδείς να εννοώ ουδείς, δεν μπορεί να παρουσιάσει κάτι άξιο αναφοράς και σεβασμού πόσο μάλλον σύγκρισης με αυτά της γενιάς του Pete Rock (ας μη γίνω κλασσικός από τώρα) από άποψη έστω ήχου. Καλά δε μιλάμε για επιρροή. Θα γελάει μαζί μας ο κόσμος.

Κάπως έτσι λοιπόν, είχα υιοθετήσει μία λογική η οποία σε πρώτη φάση υποστήριζε μέχρι αηδίας τον Premier, τον Pete Rock, τον Premier, τους Da Beatminerz, τον Premier και λιγάκι των παραγωγό των GangStarr. Όλο αυτό το «ανοιχτόμυαλο» attitude οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στο να αποκλείω νέα ακούσματα έστω και από περιέργεια. Ξέρετε, πως όταν σου λένε αστακομακαρονάδα κι εσύ επιμένεις στα πιτόγυρα; Ε, ένα τέτοιο πράγμα. Ευκόλως εννοούμενο το ότι με μερικές λαμπρές εξαιρέσεις της Δυτικής Ακτής για μένα δεν υπήρχε άλλη γεωγραφική περιφέρεια στον χάρτη των Ηνωμένων Πολιτειών με μουσικές φυσικά προεκτάσεις. Κάθε μέρα προσευχόμουν για φωτιά στην Φιλαδέλφεια και πλημμύρα στο Σικάγο.

Όλα συνηγορούσαν υπέρ ενός δρομολογημένου καψίματος. Οι γονείς μου φοβόντουσαν πως στις ερχόμενες εκλογές στα ψηφοδέλτια θα έψαχνα το όνομα του Premo, οι φίλοι μου όποτε με συναντούσαν μου μιλούσαν για το πόσο άρτιο είναι το Livin Proof φοβούμενοι πιθανή ανεξέλεγκτη έξαρση θυμού και βίας, η κοπέλα μου με καλόπιανε σιγοτραγουδώντας μου το Militia και μάλιστα το verse του Freddie Foxxx.
Μέχρι την ημέρα που συνέβη το αδιανόητο.

Ήταν μια Κυριακή όπου πιλοτικά άκουγα Termanology. Είχα αρχίσει, καθαρά από πλήξη, να ακούω stuff από αυτούς τους, τους πως τους λένε μωρέ, τους καινούριους τους καλοθελητές που λέγεται ότι θα αναστήσουν την Νέα Υόρκη. Μετά από αυτό άκουσα και Saigon. Λίγο αργότερα άκουσα και επιλεκτικά Papoose. Αυτόν δεν είναι να τον πάρεις στα σοβαρά. Με τόσα mixtapes κινδυνεύεις να καείς σε βαθμό που θα αρχίσεις να θεωρείς τις επίσημες κυκλοφορίες παράνομες και τις δισκογραφικές εταιρείες μέγιστους κλέφτες (;;;). Προς Θεού δηλαδή. Τόσα mixtapes ούτε ο DJ Drama στο αυτοκίνητο του όταν τον πιάσανε. Ως εκ θαύματος λοιπόν, αντελήφθην ότι σαν άνθρωπος που (θεωρητικά ή μη) έχω άποψη για την μουσική αυτή, όφειλα να προχωρήσω κι εγώ μαζί με τις επιταγές αν μη τι άλλο του σημερινού rap που σέβεται τουλάχιστον τον εαυτό του. Κατάλαβα ότι έπρεπε να κρίνω το DIRT σύμφωνα με τα παρόντα δεδομένα κι όχι αυτά της εποχής του Magnum Force, τον Prodigy με βάση τα σημερινά περιθώρια που έχει κάποιος για να κάνει rap κι όχι αυτά που είχε όταν έγραφε το Infamous.

Μπορώ να κατηγορηθώ για άκρατο κομπλεξισμό αφού παραμένω σχεδόν τυφλά πιστός στα φυντάνια της Νέας Υόρκης πολλές φορές με αποτελέσματα αρνητικά. Ποιος αμφισβητεί άλλωστε την αξία των Cunninlinguists, των Swollen Members, των Cali Agents; Κι όμως, πάει πολύς καιρός από τότε που άκουσα κάτι από τους προαναφερθέντες κατ’ επιλογή. Anyway, άλλου παπά ευαγγέλιο αυτό.

Καταλήγοντας, θέλω να επισημάνω πόσο απελευθερωτικό είναι και για τον ακροατή αλλά και για τον καλλιτέχνη να αποδεχτούν κάτι τύποι σαν και τα μούτρα μου πως ορισμένα πράγματα έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και έτσι όπως βαδίζουμε από το κακό στο χειρότερο, υπάρχουν καλλιτέχνες που όχι μόνο μπορούν να σηκώσουν το βάρος μιας χρυσής κληρονομιάς στους ώμους τους, αλλά να γίνουν ορόσημο για την συνέχεια της μουσικής αυτής. Public Enemy και Wu Tang και Rakim δεν θα γίνουν όλοι. Καλώς ή κακώς δε μένουν όλοι στην μνήμη μας ως σταθερές αξίες. Διαπιστώνω με χαρά λοιπόν ότι δίσκοι σαν το Politics as usual και mcs τόσο skillful όσο ο Pap και πόσοι άλλοι που οι περιορισμένες γνώσεις μου με κάνουν να αφήνω απ’ έξω μπορούν να εκπροσωπήσουν την (αντικειμενικά κουρασμένη) γενιά των golden 90s με αξιοπρέπεια. Τώρα αν κάτι σκονισμένες ομάδες σαν τους DITC σου βγάζουν γ*μώ τα albums στο 2008 ε είναι αμαρτία να μην ψάξεις και το παρελθόν τους δισκογραφικά. Και τα solos. Και τα affiliates. Αρρώστια έτσι; Αγιάτρευτη κιόλας.