My own worst enemy
Έφθασε αισίως -απρόσμενα γρήγορα και ύπουλα όπως συνηθίζει- η αγαπημένη αυτή εποχή του χρόνου κατά την οποία το μαγιό και το μοχίτο δίπλα στη θάλασσα δίνουν τη θέση τους στο φούτερ και την πολυτραγουδισμένη γλυκιά ρουτίνα της καθημερινότητας. Ενώ οι απλοί πολίτες έχουν ενδεχομένως αρκετούς λόγους να θέλουν να αυτοκτονήσουν ή έστω να αισθάνονται μελαγχολία, το vibe-rated δίνει στην εκλεκτή κλίκα των θαμώνων του τα εφόδια να περάσει το φθινόπωρο όπως του αξίζει… Με στυλ.
Νιώθω ότι όσο πάει καταλαβαίνω όλο και λιγότερα από το τι γίνεται στον τόπο αυτό, αλήθεια. Ειδικά όσον αφορά στα προϊόντα ψυχαγωγίας που απευθύνονται στους νέους. Δεν μιλάω για την τηλεόραση και την παντελή έλλειψη νεανικών σειρών. Βλέπεις μόνο κάτι σειρές με τους ίδιους ηθοποιούς που έχεις δει σε άλλες δέκα σειρές που χουν και κάνα δυο χαρακτήρες 18χρονων με μαλλί τσίτα στο τζελ και τρόπο ομιλίας και καλά νεανικό αλλά περισσότερο προσιδιάζοντα σε ρόδα τσάντα και κοπάνα.
Με το internet έχω μια σχέση αγάπης και μίσους αντίστοιχη με αυτή που έχω με το αλκοόλ. Το μισώ γιατί με καταστρέφει αλλά το αγαπάω γιατί μου έχει προσφέρει πολλά και συνεχίζει να μου προσφέρει. Η κατάληξη είναι και αυτή αντίστοιχη καθώς όπως συμβαίνει με το αλκοόλ, σπάνια καταφέρνω να του αντισταθώ.
