Παιδικά τραύματα

Written by nastie

 

Την ιστορία που θα διηγηθώ παρακάτω την έχω ξαναπεί σε κάποιους από σας, ως απάντηση στην ερώτηση "πώς εμπλεξες με το ξένο hip hop;". Είναι απ'αυτά τα περιστατικά που σημαδεύουν δια παντός τη ζωή ενός ανθρώπου, κάτι σαν τις φάπες που έφαγες στο νηπιαγωγείο από το μικρό Γιαννάκη επειδή τον είπες χοντρό ή τη στιγμή που έπιασες στα χέρια σου το πρώτο ΟΛΟΔΙΚΟ ΣΟΥ game boy. Άρα λοιπόν, το άρθρο αυτό δεν είναι καθαρά δισκοκριτική ή ταινιοκριτική (άλλωστε δεν υπάρχουν και πολλά καινούρια πράματα που δεν ξέρετε για τον εν λόγω δίσκο/ταινία...) - περισσότερο είναι μια αναπόληση και η αφορμή που με έκανε μέχρι και σήμερα, στις 4 το πρωί, να προτιμώ την ανακάλυψη ενός κομματιού-δυναμίτη που θα καταστρέψει κι άλλο τα τύμπανά μου, παρά το λήθαργο στον οποίο με προ(σ)καλεί το μαξιλάρι μου...

Πάμε πίσω στο έτος 2001, όχι πολύ παλιά δηλαδή - αν κι εμένα μου μοιάζει σα να πέρασαν αιώνες από τότε. Δεκατριάμισι χρονών, χαζάδι γυμνασιόπαιδο, προφανώς λογικό είναι να μου φαίνεται πολυ μακρινή η εποχή. Άλλα μυαλά, άλλα ενδιαφέροντα και συνεπώς κάπως διαφορετικές μουσικές προτιμήσεις (αν και προσωπικά πιστεύω ότι ειδικότερα ο Πίκπας στα παιδικά του πάρτυ ανάγκαζε τα υπόλοιπα πιτσιρίκια να χορεύουν με Rakim και Juice Crew!) που κυμαίνονταν από πλαστικά μιας-χρήσης χιτάκια της εποχής μέχρι low bap και γενικά ελληνικό rap (όμως όχι, δεν αποφοίτησα από τη ΖΝ σχολή).

Έτσι λοιπόν ένα ωραίο απόγευμα, κάπου μεταξύ άσκοπης περιπλάνησης και κωλοβαρέματος, κανονίζουμε με ένα φίλο -ας τον πούμε Βασίλη- να πάμε σπίτι του "γιατί εχω να σου δείξω κάτι!" (παρακαλώ μη βάζετε πονηριές στο κακεντρεχές μυαλό σας). Όπου αρχικά βάζει να δούμε το τότε φρέσκο φρέσκο "Scratch". Εκείνος φυσικά το είχε ήδη δει, οπότε απολάμβανε να βλέπει το σαγόνι μου να πέφτει ανά τακτά διαστήματα και να απαντάει στις συχνότατες απορίες που διατύπωνα χωρίς καμιά ντροπή - τύπου "Όλοι αυτοί οι δίσκοι που έχει στο υπόγειό του αυτός είναι δικοί του;!" "Πού τους βρήκε;" "Τι τα χρειάζεται αυτός ο Qbert τόσα πολλά πικάπ;" (έλα τέλος τα γέλια).. Το οποίο "Scratch" παρεπιπτόντως έχει και φοβερο soundtrack (αναμενόμενο, με τέτοιες συμμετοχές στην ταινία) με απίθανα dj sessions και interludes όπου οι Mixmaster Mike, Cut Chemist, Jazzy Jay, DJ Shadow, Afrika Bambaataa και Qbert μιλάνε για το πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή τους με το djing, που σε τεράστιο βαθμό έχουν συνεισφέρει στο να φτάσει τόσο ψηλά (άλλωστε "the backbone of hiphop is the dj...").

Τελειώνει λοιπόν η ταινία και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω αφενός τι έχω μόλις δει/ακούσει, και αφετέρου έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι σοβαρά μήπως τόσο καιρό αυτά τα ελληνικά "hiphop-low bap" ακούσματα που είχα δεν ήταν hiphop αλλά κάποιο άλλο είδος μουσικής.. Ο Βασίλης πλέον έχει αποφασίσει να συνεχίσει τον αδιάντροπο προσυλητισμό που ξεκίνησε με το "Scratch" και λέει "αφού σου άρεσε τόσο πολύ η ταινία, θα σου βάλω ν'ακούσεις κι ένα cd".  Κάπου εκεί ανοίγει τη θήκη και βάζει στο cd player...

...Dilated Peoples - Expansion Team
Το συγκεκριμένο δίσκο δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να τον κρίνω αντικειμενικά, μιάς και ήταν αυτός που άλλαξε όλη τη θεωρία που είχα ως τότε περί hiphop και με έκανε να στραφώ στην ξένη δισκογραφία. Είναι ένας από τους λόγους που σήμερα, 7 και κάτι χρόνια μετά, ανακαλύπτω καινούριους δίσκους και ενθουσιάζομαι όπως εκείνη τη μέρα. Είναι αν θέλετε, ο λόγος που έφαγα γερό ξύλο σε συναυλία μέχρι να φτάσω στη 2η σειρά ενός πλήθους 30.000 ανθρώπων ώστε να δω τους αγαπημένους μου πλέον Dilated Peoples από όσο πιο κοντά γινόταν..
Groups σαν τους Dilated δεν χρειάζονται videos-υπερπαραγωγές και πολύχρωμο περιτύλιγμα για να πετύχουν - είναι μια απόδειξη πως η καλή μουσική (ανεξαρτήτως είδους) πάντα θα βρίσκει δρόμο για την επιτυχία. Εκπροσώπούν τα "αγνά" στοιχεία του hiphop με τον παλιομοδίτικο τρόπο.. Mε άλλα λόγια, η δύναμη τους βρίσκεται στις δεμένες, καθαρές, head-nodding παραγωγές (DJ Premier, Alchemist, DJ Babu), στον καταπληκτικό dj τους (Babu) και στις στιχουργικές ικανότητες και τα skills των 2 mcs (Evidence και Rakaa Iriscience). Ειδικά το ξεχωριστό, αργό "slow flow" style του πρώτου ταιριάζει τρομερά ειδικά με τον Rakaa και γενικά με όλη την ατμόσφαιρα που αποπνέει το "Expansion Team".
Δεν υπάρχουν "λιγότερο καλά" κομμάτια στο δίσκο, αν και με δυσκολία ίσως να ξεχώριζα τα "heavy rotation" με συμμετοχή The Liks, το all time classic "worst comes to worst", το "proper propaganda" με εισαγωγή του Harry Allen ("hip hop activist and media assasin"), και το "nightlife"..

Η συνέχεια της ιστορίας ίσως είναι λίγο βαρετή, με εμένα να μένω για δεύτερη φορά με ανοιχτό στόμα και τελικά να τρέχω στο σπίτι και να ψάχνω τρόπους να θυμηθώ τι άκουσα και πώς μπορώ να το βρω. (Έχεις νιώσει ποτέ αυτο το συναίσθημα όπου είναι τόσο καταπληκτικά όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου που το μυαλό αδυνατεί να χωρέσει την ποσότητα της πληροφορίας; Ε, αυτό).
Όσον αφορά το δίσκο και την ταινία, φαντάζομαι όλοι τα έχετε τσεκάρει, κι αν όχι (!!!) εεεεεε... ψηθείτε να το κάνετε, σοβαρά! Άλλωστε σας είπα, δεν κάθισα να γράψω review αλλά, μιάς και είναι το πρώτο αρθρο για την προσωπική μου στήλη, είπα να ξεκινήσω εξιστορώντας αυτό το περιστατικό που ουσιαστικά ήταν η αφορμή.. σήμερα να γράφω άρθρα για τούτο δω το site...