Lifestyles of da poor and shameless

Written by John Pikpas

«Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικούς χαρακτήρες είναι εντελώς συμπτωματική ή 100% κατευθυνόμενη»


Ο τίτλος της στήλης μου (η οποία για διάφορους λόγους καθυστέρησε σημαντικά) είναι εμφανής. Ο abstract τρόπος σκέψης μου διακατέχεται από σημειολογικές εμμονές… Έτσι, ο τίτλος είναι εμφανής και παραπέμπει στους «πουτσαράδες» δολοφονημένους rappers Freaky Tah (Lost Boyz) και Big L. Κάπως έτσι βέβαια, θα περιέγραφα τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τα πράγματα: Είμαι φτωχός και «ξεδιάντροπος». Για την ακρίβεια, είμαι ένας ποδολάγνος νέος που ακούει hip hop τα τελευταία 15 χρόνια (circa 1994).

Nομίζω ότι το φετίχ της ποδολαγνείας συνδέεται άρρηκτα με το hip hop. Και δεν εννοώ αποκλειστικά τον Redman, τον Ludacris, τον Pharrell ή τον B.PUMPER (http://www.bpumper.com/) (παραγωγός και πρωταγωνιστής black foot fetish porno) που δεν κρύβουν σε κάθε ευκαιρία την αγάπη τους για τα κάτω άκρα… Αλλά το τελευταίο: Το hip hop νομίζω ότι είναι σαν τη πατούσα (και το τύπο της γυναίκας που αυτή αντιπροσωπεύει). Άλλος επιλέγει να σε κλωτσάει με αυτή (π.χ. ο Necro), άλλος σε χαϊδεύει (π.χ. ο Big Daddy Kane) άλλος απλά βαδίζει με αυτό (θες τον O.C.; τον Masta Ace; τους Cunninlynguists…).

Χώρισα πρόσφατα… ο λόγος για τον οποίο μου ζήτησε η κοπέλα ήταν αυτός που συνδέεται με τη πίεση. Την ώρα που μου το ζήταγε, δεν ξέρω γιατί, στο μυαλό μου έρχονταν οι εξής στίχοι:
Nas: “Nas is a rebel of the street corner, Pullin a Tec out the dresser, police got me under pressure…” και Alkaholiks: “Contents under pressure, contents under pressure I hope for the best and expect the worst get stress off my chest everytime I bust a verse”
Για το πρώτο, θα επανέρθω σε άλλο vol. της προσωπικής μου στήλης γιατί ο Nas μου φαίνεται υπερβολικά ταλαντούχος για να σου μεταδώσει τη πίεση (και την εικόνα της) από αυτό που περιγράφει ο στίχος του, αλλά τόσο φλώρος για να πράξει κάτι τέτοιο…

Όσον αφορά όμως το δεύτερο το lifestyle μου είναι τέτοιο που πάντα με σπρώχνει προς «το να εύχομαι το καλύτερο και να περιμένω το χειρότερο». Στη χρονική ακολουθία του χωρισμού μου έτυχε να βρεθώ στο στέκι μου (Pop Up) ένα Σάββατο βράδυ μετά του κολλητού μου… Η συνέχεια της βραδιάς είναι τυπική του τρόπου ζωής μου. Αφού ακούσαμε το set του DJ Santo και άλλων παιδιών που είχε μεταξύ άλλων, Pharcyde, Big Pun, Sage Francis, SoCalled, και γενικά ωραίους ήχους για να ξεχαστείς άπαξ και έχεις χωρίσει, κατηφορίσαμε για τη καντίνα στο ύψος του Skyladiko VIP ακριβώς δίπλα από τη παλιά μου δουλειά στο Club Ανατολή. Όταν σε μια καντίνα με βραστά η τιμή έχει αυξηθεί για το λουκάνικο από 2,5 ευρώ σε 3 αλλά η ουρά παραμένει μεγάλη δεν μπορείς να βγάλεις κανένα ασφαλές μακροοικονομικό συμπέρασμα για την Ελλάδα…
Όταν πια φτάνει η σειρά μου, 2 έγχρωμες νεαρές (προφανώς εργαζόμενες στα παρακείμενα «ιδρύματα») χώνονται για να κλέψουν τη σειρά του πελάτη ακριβώς μπροστά μου. Ενοχλούμενος από τη κίνηση αλλά και βλέποντας τη μηδενική αντίδραση της ουράς από κουστουμαρισμένους, ξεσπάω βρίζοντας έντονα και λέγοντας χαρακτηριστικά «Θες να σου ραππάρω;» Η αντίδραση ήταν να δεχτώ βρισιές σε μια άγνωστη (προς σουαχίλι) διάλεκτο, ωστόσο ένιωσα πως όλος ο κόσμος, αλλά και ο Αλβανός μέσα στη καντίνα ανακουφίστηκε… Το όλο ζήτημα πάντως αφορούσε αρχή και όχι κανένα άλλο στοιχείο του κοινωνιολογικού μου πράττειν.

Το ανηφόρισμα της Συγγρού μετά των 2 βραστών στο χέρι συνοδεύτηκε από το εξής σουρεάλ σκηνικό: 4 περιπολικά να ζώνουν το Skyladiko VIP (στη γωνία συμβολής με το πολυκατάστημα Saturn) και ένας αστυνομικός έντρομος να τρέχει προς το μέρος μας ρωτώντας αν «είδαμε μια ύποπτη γυναίκα». Μπουκωμένοι του απαντάμε προς όχι… αν και των τριών τα μάτια πέφτουν σε μια μεσήλικη κυρία ή οποία έχει σκαρφαλώσει σε ένα τοιχάκι του κτηρίου του Saturn και απειλεί να αυτοκτονήσει… Τελικά έκατσα μέχρι τις 5 παρά παίρνοντας και κόκα-κόλα από τη καντίνα αλλά την μάζεψαν… Νομίζω ότι το lifestyle μου σου δίνει την ώθηση να επικεντρώνεσαι στη μαγιονέζα του βραστού παρά στις εξελίξεις που επισυμβαίνουν γύρω σου… γνωρίζοντας πως το «τραβέλι φάντασμα» στο ύψος της Autoplus (Γ’ Είσοδος Νέας Σμύρνης) για να βρίσκεται εκεί κάθε βράδυ, υπάρχει τελεολογικός (προφανέστατος) λόγος.

Δεν καυχιέμαι πως η ζωή μου είναι γεμάτη gangsta σκηνικά, βία και νοθεία (πρέπει να σας περιγράψω συμμετοχή μου σε εκλογική διαδικασία νομαρχιακής επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ.) απλά αισθάνομαι πως όλα γύρω μου συνδέεονται ή για την ακρίβεια “functioning” ακριβώς όπως το Σύμπαν στη περίπτωση του “Confessions of a Drug Addict”. Αναφορικά, για κάθε στιγμή μου, έχει γραφτεί το αντίστοιχο κομμάτι στη μουσική που ακούω με τρόπο όχι παρεμφερή ή αντίστοιχο αλλά ίδιο… Τρομαχτικό αν αναλογιστείς ότι ο Freaky Tah μεγάλωσε στη «Μικρή Τζαμάικα» του Queens κι εγώ στη Καλλιθέα… Επίσης ο Freaky Tah σε ένα στίχο του λέει «ωραία βαμμένα δάκτυλα ποδιών». Λέτε να είναι τυχαία η συλλογιστική μου κουφάλες;

H προσωπική μου στήλη θα χρησιμοποιείται για καταγγελίες επίσης. Έχω να δηλώσω πως στα parties-μαζώξεις του Vibe Rated ο Born Beyond με κερνάει υποβρύχια τα οποία πληρώνει με 50εύρα ενώ ο Monkey Rated, αν και συνήθως μεθυσμένος, υποφέρει από τρομερό πρόβλημα εφίδρωσης το οποίο επηρεάζει εμφανώς τους αδένες κάτω από τη μασχάλη του…

Κλείνοντας, αισθάνομαι την ανάγκη του να δηλώσω πως πέραν των μεγάλων ποδολάγνων της φάσης μας (στους οποίους θα αναφερθώ εκτενώς σε μεγάλο αφιέρωμα «ποδολαγνεία και hiphop») στη παρούσα φάση της ζωής μου αναζητώ την εξής εικόνα:
Xαμηλός φωτισμός από φτηνό φωτιστικό του ΙΚΕΑ, high end στο οποίο θα βαράει από πηγή βινυλίου το “Enta Da Stage” αυτούσιο ή το “Macula’s Theory” του Kane και ύπνος… Έχω να κοιμηθώ πάνω από 3ωρο μέσα σε μια μέρα από τις 20 Δεκεμβρίου… CU SOON…