Lifestylez of da poor and shameless
Πιστεύω ακράδαντα στη δύναμη της αγάπης. Την αγάπη, η αισθητική της οποίας βρίσκεται στο “Do For Love” του 2 Pac. Την ανικανοποίητη και συνάμα εκ των ων ουκ άνευ. Δεν ξέρω όταν πεθαίνει για ποιο λόγο οδηγείται στη φωνή της Κατερίνας Στανίση, αλλά είμαι βέβαιος, ότι κατ’ αντιστοιχία με τον Γεωργίου και τη Ζωίτσα τη Λάσκαρη, βασανίστηκα για πάρτη της κάποτε με εκείνο το Penthouse.
Για το έγκλημα της απόλαυσης. Η αλήθεια είναι ότι άμα βάλεις κάτω το δίπολο απόλαυσης-επικοινωνιακού πράττειν, πολλές φορές θα βρεθείς προ εκπλήξεως. Συνήθως δυσάρεστης. Επειδή στο Vibe Rated συνηθίζουμε να κάνουμε το κόμπλεξ μας όπλο (γι’ αυτό μιλάμε συχνά για προσωπικές εμμονές) σε αυτό το αφιέρωμα θα σας μιλήσω, σε μουσικά πλαίσια πάντα, για τις προσωπικές μου “guilty pleasures”. Αφήνω λοιπόν «boom-bap-όμετρα» στην άκρη, την έντονη διάθεσή μου για αυτοπροβολή και την ιδιαίτερή μου ικανότητα να ξεφτιλίζω κάθε φορά τον editor μου (Born Beyond) msnικά (τις ώρες που κοιμόσαστε και το VR δουλεύει σε εξαντλητικά φορντικούς ρυθμούς) και ορμάω στο αιχμηρό σημείο της ντροπής. Enjoy!
Kαταρχήν, να ξεκαθαρίσω ότι το παρόν άρθρο δεν έχει να κάνει ούτε με τον Tech N9ne ούτε με τίποτα γραφικά gangsta rap του 95’ με τύπους με καρό πουκάμισα να σκάνε με γκάνια. Για την ακρίβεια, ο Tech N9ne μου είναι τόσο αδιάφορος για ένα περίεργο λόγο που δεν έχω καν μπει στο κόπο εξέτασης της δισκογραφίας του και απορώ έστω κι αν υπάρχει στην αρχειοθήκη μου έστω κι ένα mp3 του με feat…
Αποφάσισα να γράψω για το Tec9 κυρίως γιατί η σημειολογία αυτού του όπλου χειρός (έτσι χαρακτηρισμένο από το FBI, ουσιαστικά υποπολυβόλο είναι) στην Αμερική είναι συνώνυμη των μαζικών δολοφονιών (βλέπε από Columbine –το θέμα του γνωστού ντοκιμαντέρ Ακήρυχτος Πόλεμος μέχρι φυσικά το συμβάν της 101 California Str. το 93’ όπου ένας δύσμοιρος ψυχάκιας εισέβαλλε με 2 Tec9 στα γραφεία ενός δικηγορικού γραφείου και τα έκανε όλα πόρνη).
«Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικούς χαρακτήρες είναι εντελώς συμπτωματική ή 100% κατευθυνόμενη»Ο τίτλος της στήλης μου (η οποία για διάφορους λόγους καθυστέρησε σημαντικά) είναι εμφανής. Ο abstract τρόπος σκέψης μου διακατέχεται από σημειολογικές εμμονές… Έτσι, ο τίτλος είναι εμφανής και παραπέμπει στους «πουτσαράδες» δολοφονημένους rappers Freaky Tah (Lost Boyz) και Big L. Κάπως έτσι βέβαια, θα περιέγραφα τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τα πράγματα: Είμαι φτωχός και «ξεδιάντροπος». Για την ακρίβεια, είμαι ένας ποδολάγνος νέος που ακούει hip hop τα τελευταία 15 χρόνια (circa 1994).
