Μέρος Πρώτον

Written by Radagast

Δεν ξέρω αν είσαι κι εσύ από αυτούς που έχουν σακατέψει το βιολογικό ρολόι τους. Από αυτούς δηλαδή που κοιμούνται νωρίς (το πρωί) και ξυπνάνε νωρίς (το απόγευμα). Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια, όταν τελείωσε το σχολείο και ξεκίνησε η ανέμελη φοιτητική ζωή γεμάτη sex, ταξίδια σε εξωτικούς προορισμούς, extreme καταστάσεις και κόκες (ακριβώς όπως μου είχαν υποσχεθεί ρε, κανείς δεν υπερέβαλλε ούτε στο ελάχιστο) την είχα καταβρεί που έβλεπα ήλιο μόνο για δυο ώρες. Τώρα μου τη δίνει, οι γαμημένες πρωινές ώρες είναι οι πιο πονηρές γιατί σε λυγίζουν όσο κι αν προσπαθήσεις να αντισταθείς. Δεν ξέρω πως το καταφέρνουν.  Δεν νομίζεις όμως ότι αν ήσουν ακριβώς σ’αυτήν την θέση και ήταν μεσημέρι δεν θα συνέβαινε απολύτως τίποτα το ιδιαίτερο πέρα από το να ακούσεις έναν καινούριο δίσκο;  Όλα ξεκινάνε απλά: “θα ανοίξω μια ρετσινούλα, θα βάλω ένα ήρεμο δισκάκι να παίζει και θα αράξω μέσα”. Όταν όμως έρθει το πρωί (απόγευμα είπαμε) έχεις στείλει μήνυμα σε κάθε πρώην και καβάτζα που μπόρεσε να φέρει ο νους σου, έχεις πάει βόλτα το κάρο σου πιωμένος ρισκάροντας την ζωή σου και ο πονοκέφαλος είναι το λιγότερο που σε απασχολεί γιατί κάπως πρέπει να βρεις σημειώσεις από το κωλομάθημα που έχασες το πρωί.

Το ίδιο το βράδυ, πάντως, είναι πολύ πιο ζόρικο από το ξύπνημα... Κάθε μικροαστικό πρόβλημα που κουβαλάς στην ζαλισμένη κεφάλα σου γίνεται, ξαφνικά, τιτάνιο. Πάντα τις ώρες αυτές που έχεις μια ρετσίνα δίπλα και μελοποιημένο Καββαδία να σου λέει για τον σάκο του που είναι η μόνη του παρηγοριά και που μπορεί να μην έχεις κοινά σημεία επαφής αλλά για έναν περίεργο λόγο “ταυτίζεσαι” (ακριβώς όπως “αγαπάς” την μουνίτσα που κάθεται στο διπλανό τραπέζι στο τσιπουράδικο και σε κοίταξε μάλλον ψάχνοντας τον σερβιτόρο ή μπανίζοντας τον ωραιότερο διπλανό σου). Ξαφνικά, αρχίζει να σε στεναχωρεί αφάνταστα πολύ που η γαμημένη δεν σου ξαναμίλησε μετά από “εκείνο το βράδυ” και, αν τα πράγματα σοβαρέψουν πολύ, αρχίζεις και προβληματίζεσαι για τη ζωή σου γενικότερα. Γιατί άντε και το πήρες το πτυχίο, δουλειά θα βρεις μετά; Αρχίδια θα βρεις, σκέφτεσαι, και ανοίγεις κι άλλη ρετσίνα. Βέβαια, κάθε τέτοια σκέψη δεν σε απασχολεί παραπάνω από δέκα λεπτά και μετά μεταφέρεις το ενδιαφέρον σου στο επόμενο “μεγάλο” πρόβλημα που θα κατεβάσει η κούτρα σου, σπαταλώντας επιπλέον φαιά ουσία. Επίσης, το ξέρω πως δεν ξεγελώ κανέναν που γράφω σε δεύτερο πρόσωπο αλλά ικανοποιεί το ψώνιο μου.

Εκτός, όμως, από τα μεγάλα προβλήματα υπάρχουν και μικρότερες υποδοκιμασίες στις οποίες πρέπει να ανταπεξέλθεις.  Για παράδειγμα, όσο πιο πολλές ώρες παραμένεις ξύπνιος τόσο πιο πολύ πεινάς και όσο πιο αργά είναι τόσο πιο δύσκολα θα βρεις φαγητό. Βάλε και την τηλεόραση που έχει αποκλειστικά μαλακίες και καθάρισες. Στη χειρότερη περίπτωση θα έχει μόνο telemarketing. Ξέρεις εσύ κανέναν που να αγόρασε το μηχάνημα για τους κοιλιακούς; Γιατί εγώ δεν ξέρω κανέναν που να ξέρει κάποιον ο οποίος γνωρίζει έναν τέτοιο τύπο. Βαράει και το κρύο οπότε ανάβεις το καλοριφέρ να ζεσταθείς όμως το ξεχνάς μέχρι να σου το θυμίσουνε οι πρώτες σταγόνες ιδρώτα. Τότε είναι που θα σηκωθείς να το κλείσεις βγάζοντας ταυτόχρονα την μπλούζα σου, πράγμα που σημαίνει πως θα κρυώσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα και πάμε πάλι από την αρχή. Η μπύρα που τσίμπησες από το ψυγείο γυρνώντας στην θέση σου δεν βοηθάει την κατάσταση δυστυχώς...

Είναι εύλογο να με ρωτήσεις “αφού σε ταλαιπωρεί τόσο η όλη κατάσταση, γιατί μένεις ξύπνιος ρε ψηλέ;”. Ε, όσες φορές προσπάθησες να το διορθώσεις, όμως, είχες την φαεινή ιδέα να μείνεις ξύπνιος ένα ολόκληρο βράδυ και την επόμενη μέρα να πέσεις νωρίς για ύπνο νυσταγμένος οπότε και οδηγείσαι αυτόματα σε δύο ενδεχόμενα: πρώτον, θα καταφέρεις να μείνεις ξύπνιος μέχρι το επόμενο βράδυ αλλά ο οργανισμός σου, συνηθισμένος να κοιμάται συγκεκριμένες ώρες, θα σε κρατήσει ξύπνιο θες δεν θες. Άρα θα πέσεις για ύπνο την επόμενη μέρα μόνο που θα έχεις να συμπληρώσεις και το χθεσινό χαμένο ύπνο και η σκοτεινή τέχνη των μαθηματικών λέει πως θα ξυπνήσεις ακόμα πιο αργά. Το άλλο ενδεχόμενο είναι να μην αντέξεις μέχρι το βράδυ γι’αυτό και θα την πέσεις κάπου στο απόγευμα, λογικό λοιπόν να ξυπνήσεις γύρω στις πέντε τα χαράματα φρέσκος φρέσκος και γεμάτος ζωντάνια. Το δυστύχημα είναι πως όλα γύρω σου θα είναι νεκρά. Ούτε γκαστρωμένες γάτες δεν κυκλοφορούν στον δρόμο και αν τηλεφωνήσεις σε κάποιον φίλο μάλλον θα γίνεις ενοχλητικός, άρα μένεις εσύ και το telemarketing. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή...

Γνωρίζω πως το κάνω να ακούγεται σαν μεγάλο και άλυτο πρόβλημα αλλά ο καθένας μας έχει τις αδυναμίες του, δεν είναι όλα το ίδιο εύκολα για όλους μας.  Τώρα, σε περίπτωση που αναρωτιέσαι γιατί κάθομαι και τα γράφω όλα αυτά, είναι που οι εργοδότες μου είπαν να γράψω κάτι για την προσωπική στήλη. Μπορείς να σκεφτείς εσύ τίποτα πιο προσωπικό από τις αδυναμίες μας;