591 ημέρες μετά το grand opening του Vibe Rated κάναμε μια τυπική αυτοκριτική συνοψίζοντας έτσι τα λάθη μας καθώς λάθος χειρισμοί συναντώνται ακόμα και στους καλύτερους. Κάποια τα βρήκαμε, τα αναγνωρίσαμε, τα παραδεχτήκαμε. Άλλα πάλι είτε δεν τα είδαμε, είτε δε θέλαμε να τα δούμε! Ναι, γιατί όχι δηλαδή;

Οι πρώτοι είμαστε ή οι τελευταίοι που κάνουν τα στραβά μάτια μπροστά σε δεδομένες λάθος κινήσεις τους; Παρόλα αυτά, επειδή αν δε παινέψεις το site σου θα πέσει ο server να σε πλακώσει, ήμασταν υπόχρεοι απέναντι στις εγωπαθείς περσόνες μας να μαζέψουμε σε ένα αρχείο Word όλα εκείνα τα μικρά μικρά που θεωρούμε ότι βελτιώσαμε στον χώρο της εγχώριας μουσικής ειδησεογραφίας. Το πόσο δίκιο έχουμε θα το κρίνει η ιστορία...

Πιστεύω ακράδαντα στη δύναμη της αγάπης. Την αγάπη, η αισθητική της οποίας βρίσκεται στο “Do For Love” του 2 Pac. Την ανικανοποίητη και συνάμα εκ των ων ουκ άνευ. Δεν ξέρω όταν πεθαίνει για ποιο λόγο οδηγείται στη φωνή της Κατερίνας Στανίση, αλλά είμαι βέβαιος, ότι κατ’ αντιστοιχία με τον Γεωργίου και τη Ζωίτσα τη Λάσκαρη, βασανίστηκα για πάρτη της κάποτε με εκείνο το Penthouse.

Τον τελευταίο καιρό έχω ανοίξει το Word τουλάχιστον πέντε φορές χωρίς παρόλα αυτά να αποθηκεύσω καμιά παράγραφο. Ίσως, όντας χειμωνιάτικος τύπος, να με έπιασε από νωρίς η ραστώνη του καλοκαιριού και δεν είχα διάθεση να γράψω ούτε γραμμή. Από την άλλη, ίσως να μην είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου.

Δε ξέρω, δεν βρίσκω κάποια (πιο) πειστική δικαιολογία αν έξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι βαριόμουν ανελέητα. Όριστε το είπα. Είχατε καιρό να δείτε άρθρο μου γιατί βαριόμουν ανελέητα. Αλλά στο κάτω κάτω την μοναδική φορά που ο αρχισυντάκτης του site μας έθεσε κάποιο deadline, πρώτα το τηρήσαμε και μετά τον γαμήσαμε στο ξύλο. Με θυμάσαι ρε πούστη;

‘We're the middle children of history, man. No purpose or place. We have no Great War. No Great Depression. Our Great War's a spiritual war... our Great Depression is our lives. We've all been raised on television to believe that one day we'd all be millionaires, and movie gods, and rock stars. But we won't. And we're slowly learning that fact.

And we're very, very pissed off.’

Για το έγκλημα της απόλαυσης. Η αλήθεια είναι ότι άμα βάλεις κάτω το δίπολο απόλαυσης-επικοινωνιακού πράττειν, πολλές φορές θα βρεθείς προ εκπλήξεως. Συνήθως δυσάρεστης. Επειδή στο Vibe Rated συνηθίζουμε να κάνουμε το κόμπλεξ μας όπλο (γι’ αυτό μιλάμε συχνά για προσωπικές εμμονές) σε αυτό το αφιέρωμα θα σας μιλήσω, σε μουσικά πλαίσια πάντα, για τις προσωπικές μου “guilty pleasures”. Αφήνω λοιπόν «boom-bap-όμετρα» στην άκρη, την έντονη διάθεσή μου για αυτοπροβολή και την ιδιαίτερή μου ικανότητα να ξεφτιλίζω κάθε φορά τον editor μου (Born Beyond) msnικά (τις ώρες που κοιμόσαστε και το VR δουλεύει σε εξαντλητικά φορντικούς ρυθμούς) και ορμάω στο αιχμηρό σημείο της ντροπής. Enjoy!

Αγαπητοί εν -κάτι κοινό που έχουμε και μας ενώνει αλλά δε μου έρχεται τώρα- αδερφοί καλημέρα! Ξέρω ότι παρά την έντονη δραστηριότητα μου τον τελευταίο καιρό όσον αφορά την ανανέωση της ύλης του site, σας έχω λείψει αφού τα μηνύματα σας για συνεχώς καινούριο υλικό μου έχουν φτάσει πλέον σε τετραψήφιο αριθμό και ως εκ τούτου δε μου μένει άλλη λογική εξήγηση από τον βαρύ εθισμό ορισμένων από σας στα κείμενα μου. Πιστός λοιπόν στις επιταγές των Vibe Rated Fans σας παρουσιάζω τον τελευταίο μου προβληματισμό εγγράφως μετά από ένα Σαββατοκύριακο (αυτοί που ξέρουν, ξέρουν) γεμάτο περίπτερα, bar και φτηνό αλκοόλ. Ντάκς, ήπια και δυο μπύρες Guinness που κοστίζανε κάτι παραπάνω, happy now;