Wax & EOM – Liquid Courage

Written by Radagast

Συνάδελφοι ραπάδες, έχει καιρό που θέλω να μοιραστώ δυο λογάκια γι’αυτόν τον δίσκο αλλά όλο το αναβάλω. Τέρμα πια η τεμπελιά όμως! Από το πρωί ξύνομαι και κάπως πρέπει να γεμίσω τον χρόνο μου δημιουργικά κι εγώ, τώρα που ξέκλεψα λίγες ώρες από την πατρίδα. Δεν ξέρω γιατί ρε γαμώτο, αλλά δίσκους με alcohol references στον τίτλο τους νιώθω την ανάγκη να τους τσεκάρω. Δεν είμαι κανένας μπεκρής, απλά με ελκύει το όλο feeling ρε αδερφέ. Κάπως έτσι έκατσε και άκουσα την συνεργασία των Wax και EOM (ούτε εγώ τους είχα ξανακούσει ποτέ, μην αγχώνεστε) και μπορώ να πω πως δεν απογοητεύτηκα. Δεν απογοητεύτηκα. Το είπα. Χο χο χο.

Έχουμε να κάνουμε, που λέτε, με μια συνεργασία μεταξύ ενός παραγωγού (EOM) και ενός mc (Wax) και τον πρώτο τους δίσκο, ο οποίος να σημειώσουμε πως είναι και πλήρως ανεξάρτητος. Βάζοντας, λοιπόν, το cd να παίξει, από την αρχή και μέχρι να φτάσει στο τέλος του θα βρεθείτε απέναντι σε έναν πλουραλισμό ύφους, θεμάτων, συναισθημάτων και προσωπικών εμπειριών. Το ύφος του Wax εναλλάσσεται πολύ εύκολα και εύστοχα από track σε track αποκαλύπτοντας μας, ενίοτε, μια πιο ανάλαφρη και χιουμοριστική πλευρά του εαυτού του, δίχως όμως να καταντά απλοϊκός ή γελοίος. Ξέρετε, σαν εκείνους που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποδείξουν ότι πετάνε γαμάτες ατάκες αλλά καταλήγουν να ακούγονται χειρότεροι από 15χρονο έλληνα ραπά που έχει το respect ολόκληρης της τάξης του. Αληθινός, αθυρόστομος και αλκοολικός, δεν χάνει ευκαιρία να αναλύσει σκέψεις και να διηγηθεί εμπειρίες με μια αμεσότητα που στα χέρια κάποιου άλλου πιθανόν να ήταν επικίνδυνη. Ευτυχώς that’s not the case here. Θα ακούσετε, έτσι, κομμάτια που μιλάνε για το εύκολο μπάζο του μαγαζιού, επιπόλαιους έρωτες, ξερατά στην Tijuana, μπατλάκια, ιστορίες για κλοπές και τα συναφή.

Υπάρχει όμως και η σοβαρή πλευρά του φίλου μας και ευτυχώς που γνωρίζει πως είναι κρίμα να χαραμίσει το ταλέντο του σε αστεία για χοντρές πόρνες και γιουκαλίλι. Έτσι, παίζουν tracks σχετικά με την σχέση του με τον θεό, την πάλη του με το αλκοόλ και το πως επηρεάζει την ζωή του, μέχρι και για την δυσλειτουργική σχέση μεταξύ μιας αφελούς 19χρονης στρίπερ και ενός 40something χωρισμένου ερωτιάρη. Όλα δοσμένα μέσα από τα μάτια του ανθρώπου της διπλανής πόρτας, με ειλικρίνεια και εγγύτητα. Γενικά παίζει ποικιλία, όρεξη, ταλέντο, ευθύτητα, βρισίδια (με την καλή έννοια) και story telling που σε κρατάει. Τα είπα όλα σε λίγες λέξεις, τσάμπα καθόμουν κι έγραφα τόση ώρα ο μαλάκας.

Δεν είναι μόνος του όμως ο Wax στον δίσκο, έχει και τον μαύρο να του κάνει τις παραγωγές. Αυτές, που λέτε, είναι όπως πρέπει να είναι για να μην “κρεμάσουν” τον πάρλα που μιλάει. Αντιθέτως, στέκονται στο ύψος τους παρουσιάζοντας κι αυτές  ποικιλία, κυρίως στην χρήση των samples. Jazz, funk, χοροδίες, live όργανα (την κιθάρα την παίζει ο Wax), σαμπλαρισμένα ανδρικά και γυναικεία φωνητικά, όλα συνοδευμένα από γερά και δεμένα beats, συνθέτουν το μωσαϊκό της μουσικής παραγωγής και στρώνουν το χαλί για να πατήσει πάνω του ο mc και για να κουνήσουμε εμείς τα κεφάλια μας ή να αράξουμε με μια μπύρα και moody διάθεση.  Ανάλογα το track. Και το ψυγείο μας.

Εν τέλει, σίγουρα δεν πρόκειται για καμιά δισκάρα. Νομίζω όμως  πως είναι μια πάρα πολύ καλήπροσπάθεια ενός νεοσύστατου group. Θα μπορούσαν ίσως να λείπουν δυο-τρία tracks που είναι πολύ μέτρια ώστε να μειωθεί και η σχετικά μεγάλη διάρκεια του όλου πράγματος ή να έπεφτε λίγη περισσότερη προσοχή στην μίξη αλλά δεν γαμιέται... Γενικά, είναι ένας δίσκος που θα πρότεινα σε κάποιον να ακούσει με ανοιχτά αυτιά και πιστεύω πως εύκολα θα μπει στο όλο κλίμα, θα γουστάρει αυτά που θα ακούσει και θα αποφύγει τα skip. Από την άλλη, μπορεί να λέω και μαλακίες.