Μ.Ο.P - Foundation
Written by John Pikpas
Οι MOP δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Από τη μια άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη γίνανε γνωστοί παραμένοντας απλά οι εαυτοί τους. Πραγματικά, δυσκολεύομαι να σκεφτώ άλλο group από τη Νέα Υόρκη που μεταξύ τεσσάρων ετών (1996-2000) παρέδωσε αντίστοιχα κλασικά albums και να παρέμεινε τόσο πιστό στον ήχο του. Ο Billy Danze και ο Lil’ Fame είναι αυτό που δείχνουν (μπορώ να το επιβεβαιώσω μιας και μετά το live τους στην Αθήνα, είχα τη τύχη να τους γνωρίσω και προσωπικά) και δεν άλλαξαν ποτέ.
Επιβιώσαντες της μουσικής βιομηχανίας που πάντα τους είχε στην απέξω (βλέπε το γνωστό flirt με τη G-Unit) δεν ευθύνονται μόνο για την άνοδο του “gangsta rap” της Ανατολικής Ακτής αλλά και για μια σειρά συγκλονιστικών κομματιών. Τα τελευταία θα τα έβαζα σε τρεις αναπάντεχες κατηγορίες. Club Ύμνους που «πιάσανε» στο ξεκάρφωτο (το “Ante Up” το έχω ακούσει μέχρι σε τελειωμένο επαρχιακό club της Αχαΐας), Ghetto γροθιές ωμού ραπ και «γκαουροφωνής» για το εγκληματικό περιβάλλον του Brooklyn και τέλος λαμπρές στιγμές Conscious hip hop στους οποίους έχουν γραφτεί, κατά τη γνώμη μου, μερικοί από τους καλύτερους hip hop στίχους που μπορεί να βρει κανείς σε αυτό το περίεργο μέρος που λέγεται Brooklyn… (“… cause I know What is like when you have no bread…” Fly Nigga Hill Nigga, ο στίχος για τη μητέρα του στο “What The Future Holds” η φάση που περιγράφει με τον Μarley Marl στο “Follow Instructions” και ένα σωρό άλλα τσιτάτα ωμής, και χωρίς υπερβολών, αλήθειας).
Οκτώ με εννιά χρόνια μετά ένας δίσκος των Foundation δεν προσπαθεί ούτε να κάνει κάποιου είδους comeback, ούτε να γίνει εμπορική επιτυχία ή classic. Απλά είναι άλλη μια δόση hardcore σκατού.
Το Foundation δεν έχει τις παραγωγικές περγαμηνές τύπου “Warriorz” (αν και ο Primo με το soulful sample στο “What I Want To Be” κάνει καλή δουλίτσα) μιας και είναι εξολοκλήρου πόνημα του alter ego του Lil’ Fame, Fizzy Womack. Σαν δίσκος δε, κρατάει μια ενιαία αισθητική μακριά από τις δυνατές στιγμές του παρελθόντος στρεφόμενο σε μια πιο laid back αντίληψη. H δουλειά του Statik Selektah όμως παραμένει σε υψηλό επίπεδο με το “Forever & Always” να παραμένει η δυνατότερη στιγμή του δίσκου μουσικά και στιχουργικά (πολύ συγκινησιακό κομμάτι).
Οφείλω να ομολογήσω ότι οι MOP με απογοήτευσαν κάπως σε αυτό το δίσκο, μιας και περίμενα το αποτέλεσμα σε πιο grimey επίπεδα (αν παρατηρήσετε τα hard drums άλλων εποχών έχουν αντικατασταθεί από auto tune!). Ωστόσο, οι MOP για άλλη μια φορά με έπεισαν. Το Foundation είναι κάτι σαν παρακαταθήκη τους παρά ένας πολύ καλός δίσκος. Και όταν τύποι σαν τους MOP αφήνουν παρακαταθήκες, καλό είναι να τσεκάρεις γιατί… Ίσως γιατί σε αυτό που προσέφεραν όλα αυτά τα χρόνια ήταν μοναδικοί στο είδος τους.
