Raekwon - Only Built 4 Cuban Linx II
Written by John Pikpas
Τον Corey Woods (aka Raekwon) τον έχω κάπως περίεργα πλασμένο στο μυαλό μου. Θυμάμαι την αλησμόνητη εμφάνιση των Wu Tang Clan στο Ρόδον το 2004 και την εμφανή ξενέρα που είχα φάει αντικρίζοντας ένα χοντρό MC επί σκηνής που πασχίζει να βγάλει ένα ολόκληρο κομμάτι. Ωστόσο ο Raekwon απέδειξε περίτρανα ότι είναι ένας «rapper για δίσκο». Mπορεί να μην συγκρίθηκε ποτέ σε σχέση με το style και το χαβαλέ του Method Man ή τον βαθύ λυρισμό του GZA αλλά δεν παύει να είναι ο MC που έστειλε τους Wu εκεί που βρίσκονται… εν ολίγοις, ο MC που ξεκινάει να ραππάρει το “C.R.E.A.M.”.
Αν ο πρώτος δίσκος του Gza είναι αυτός που ανέδειξε το ταλέντο της κολλεκτίβας και αυτός του Method Man ( στη Def Jam) αυτός που εκτόξευσε τις μετοχές του group στο δείκτη των άστρων, ο πρώτος δίσκος του Raekwon είναι αυτός που το εξέλιξε σε ένα άλλο νοητικό επίπεδο. Σε αυτό του σκοτεινού κόσμου όπου οι εικόνες του οργανωμένου εγκλήματος θυμίζουν νουβέλα του Simenon και η κληρονομιά του “mafiozo rap” του Kool G Rap δείχνει να γεννοβολάει τα τέκνα της.
Το “Only Built 4 Cuban Linx” του 1995 είναι ένας αξεπέραστος δίσκος στο είδος του και στη hip hop μουσική γενικότερα και κάθε συζήτηση αναφορικά με το sequel του γέμισε κοινό και κριτικούς με αναπάντητα ερωτήματα, που δεκατέσσερα χρόνια μετά δείχνουν να λαμβάνουν απάντηση ένα προς ένα…
Το να κάνεις μια αξιοπρεπή επιστροφή είναι ευτύχημα. Το να προσφέρεις κάτι νέο ιδιοφυές (δυστυχώς ο Raekwon δεν υπάγεται σε αυτή τη κατηγορία), το να δημιουργήσεις όμως ένα ολοκληρωμένο δίσκο πιστό στον ήχο και στη σημειολογία σου είναι κάτι πέραν κριτικής. Πόσο μάλλον, όταν ο δίσκος σου ξεκινάει με τρεις
παραγωγές των J Dilla, Pete Rock και Marley Marl για να κορυφωθεί με τον Rza και φυσικά τον Dr. Dre (που εκπλήσσει ευχάριστα). Όταν στο παλμαρέ σου δε έχεις τον συνήθη ύποπτο Ghostface Killah και θρύλους όπως τον Slick Rick, τον Busta Rhymes αλλά και τους “εν Wu” αδερφούς τότε το αποτέλεσμα σίγουρα θα είναι ενδιαφέρον. Το OBCLII είναι ένας δίσκος χωρίς «πατάτα track». Ολοκληρωμένος από κάθε οπτική γωνία μουσικής, στίχων, αισθητικής (βγαλμένης από τις σελίδες του “Gangs of New York του Herbert Asbury”) και σημειολογίας. Δεν δέχομαι κουβέντα ως προς το αν αποτελεί classic. Δεν αποτελεί και δεν θα γίνει ποτέ… δεν αγγίζει καν το “Verbal Intercourse” ή το “Rainy Dayz”. Κατορθώνει όμως να κρατάει τη κληρονομιά και τη «σημαία» του παρελθόντος βαθιά εντοιχισμένες στον άξονα του μέλλοντος (σε μια εποχή μάλιστα που τα comebacks χωλαίνουν ιδιαίτερα).
Κλείνοντας νιώθω ανακούφιση που μετά από τόσα χρόνια αναμονής το αποτέλεσμα του Raekwon με δικαίωσε. Πιστεύω ότι πρέπει να μελετήσετε αυτό το δίσκο ανεξαρτήτως του προκατόχου του ώστε στο απαραίτητο βάθος χρόνου να αξιολογήσετε τη δυναμική του. Προσωπικά, το θεωρώ ένα από τους σημαντικότερους δίσκους της χρονιάς.
