Blahzay Blahzay-Blah Blah Blah (1996)

Written by John Pikpas

Το να χώσεις ρετροσπεκτίβα για τον δίσκο των Blahzay Blahzay (ωστόσο ένα μέλος του φόρουμ ζήτησε να το κάνω review-ίσον διαταγή για μένα-) σε κάνει να αναπολείς τις εποχές όπου το underground σκατό της Νέας Υόρκης “έπαιρνε τα μέτρα του” απέναντι στον απόηχο των 90’s. Τα τελευταία νομίζω πως επικαθορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό από την ισχυρή κόντρα Ανατολής-Δύσης η οποία με τη σειρά της βασίστηκε στο γνωστό debate μεταξύ Bad Boy και Death Row με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Σε αυτό το χρονολογικό πλαίσιο, so, τοποθετείς δίσκους όπως το Blah Blah Blah των Blahzay Blahzay (PF Cuttin στη παραγωγή, Out Loud στο μικρόφωνο).  Με hip hop όρους μιλάς για τον ορισμό του underground διαμαντιού. Με σημερινούς όρους μιλάς για ένα ξεκάθαρο προϊόν της εποχής του. Για τα δεδομένα της hip hop εποχής μας, δίσκος σαν αυτόν (από σκοπιά αίσθησης, ήχου, στίχου, αντίληψης και πάει ραππάροντας) ΔΕΝ θα ξαναβγεί…

Το Blah Blah Blah στα δεκατρία κομμάτια του ακούγεται με μια ανάσα. Κλασικό solid hip hop, γεμάτο samples (Ιsaac Hayes, Leon Haywood, Gwen McCrae), drums που θα ζήλευε και ο DJ Premier, cut phrases από το σύνολο της σημειολογίας του κλασικού NY rap (βλέπε Jeru The Damaja-Come Clean στη μεγάλη επιτυχία του δίσκου Danger) και μια αίσθηση φρεσκάδας και καθαρότητας στο στίχο μακριά από τις αγριοφωνάρες των M.O.P. ή το diggity-έχω στραγάλια στο στόμα- των DAS EFX που κυριαρχούσε τη περίοδο…

Ο δίσκος είχε απολαύσει τέτοιας επιτυχίας στο χώρο του underground κυρίως λόγω του κομματιού Danger (όπου υπάρχει και το σχετικό videoclip με τον Fat Joe μέσα πολύ πριν την τωρινή του κατάντια) –μάλιστα σε σημείο να υπάρξει και 12’’ (Pain I Feel/Good Cop Bad Cop)-
Το εν λόγω κομμάτι είναι ύμνος στο χιπ χοπ της Ανατολικής Ακτής και ακούγεται ακόμη σε ένα καλό πάρτυ σαν αναπόσπαστο μέρος της golden era στην οποία ανήκει. “Όταν η Ανατολή είναι μέσα στο σπίτι, Ω Θεέ μου, Κίνδυνος!”. Και συμπληρώνω: Τρομπόνι, Μπότα, Σκονισμένα Πλατό, Σέλα, Στρογγυλοφάναρο, Streer Fighter 2…
Κομμάτια όπως το Pain I Feel, Posse Jump, Danger και Danger pt. 2 είναι για ατελείωτο κοπάνημα κεφαλιού μετά συνοδείας ποτού (ουίσκυ) και τσιγάρου (marlboro μαλακό), ενώ στο Good Cop/Bad Cop οι Blahzay Blahzay σου δίνουν τη δική τους ερμηνεία σχετικά με το κλασικό πρόβλημα του γραμμικού προγραμματισμού (linear programming) αντλημένο από τις εμπειρίες τους με το NYPD.

Στο δίσκο θα ακούσεις τον LA the Darkman, τον Smooth Da Hustler, τον Trigger the Gambler και γενικά όλα τα αρούρια από το 5 points. Τους τύπους ρεμίξαρε δε ο μέγιστος DJ Premier ενώ όπως εμφανίστηκαν έτσι και εξαφανίστηκαν (όχι από έλλειψη ταλέντου αλλά από το γεγονός ότι ήταν τύποι που δούλευαν στο παρασκήνιο, βλέπε Masta Ace, Juice Crew).

Aν αυτός ο δίσκος πέσει πάνω σας σε βινύλιο αγοράστε το! (Ο Sparky τον έχει διπλό και δεν μου το δίνει το μουνί). Αξίζει να τον έχετε στη δισκοθήκη σας όχι μόνο γιατί είναι εξαιρετική δουλειά αλλά γιατί θα σας υπενθυμίζει πως τα πράγματα ήταν όταν η Νέα Υόρκη was in the House (γιατί τελευταία το έχει γαμήσει…)

8 στα 10.

Τracklist:

1. Intro
2. Blah, Blah, Blah
3. Medina's in da House
4. Danger—Part 2
5. Don't Let this Rap Shit Fool You
6. Pain I Feel
7. Posse Jumpa
8. Maniac Cop
9. Good Cop/Bad Cop
10. Sendin' Dem Back
11. Long-Winded
12. Jackpot
13. Danger