Όπως προείπε και το σχετικό κείμενο της Φουσκάλας μας, η άνοιξη έχει φτάσει προ των πυλών. Οι μελισσούλες ζουζουνάνε, τα λουλουδικά ανθίζουν, ο κάκτος μου από βδομάδα σε βδομάδα θα χρειαστεί το πρώτο πότισμα της χρονιάς αλλά πάνω από όλα αρχίζουμε να ξεσκονίζουμε το reggae μέρος της δισκοθήκης μας.

Κάπως έτσι κι εγώ, σαν σύγχρονος Οδυσσέας αψήφησα τις Σειρήνες του Brooklyn που μου τραγουδάνε Golden eraδικα και έβαλα στην playlist μου το Jericho των Israel Vibration.

Αφιερωμένο στο Λαουράκι που μας γκρίνιαζε ότι δε γράφουμε για ρέγκες.

Η αναζήτηση νέων συγκροτημάτων και η δημιουργία ενός δεσμού όσο καιρό τα συγκροτήματα δεν βγάζουν λεφτά από τη μουσική τους είναι τόσο αγαπητό hobby στους συντάκτες του e-zine μας όσο και το κράξιμο αφότου γίνουν γνωστά τα συγκροτήματα αυτά.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι 3 στις 4 κριτικές αλλάζουν κατηγορία σε "Trashtalk" μόλις δούμε ότι πουλάνε πάνω από 200 δίσκους. Το Vibe-Rated σας δίνει τη δυνατότητα να μισήσετε κι εσείς, μελλοντικά, διάφορα συγκροτήματα με δυνατότητες για επιτυχία.

Συνάδελφοι ραπάδες, έχει καιρό που θέλω να μοιραστώ δυο λογάκια γι’αυτόν τον δίσκο αλλά όλο το αναβάλω. Τέρμα πια η τεμπελιά όμως! Από το πρωί ξύνομαι και κάπως πρέπει να γεμίσω τον χρόνο μου δημιουργικά κι εγώ, τώρα που ξέκλεψα λίγες ώρες από την πατρίδα. Δεν ξέρω γιατί ρε γαμώτο, αλλά δίσκους με alcohol references στον τίτλο τους νιώθω την ανάγκη να τους τσεκάρω. Δεν είμαι κανένας μπεκρής, απλά με ελκύει το όλο feeling ρε αδερφέ. Κάπως έτσι έκατσε και άκουσα την συνεργασία των Wax και EOM (ούτε εγώ τους είχα ξανακούσει ποτέ, μην αγχώνεστε) και μπορώ να πω πως δεν απογοητεύτηκα. Δεν απογοητεύτηκα. Το είπα. Χο χο χο.

Αν υπάρχουν δύο άνθρωποι της Αμερικάνικης rap σκηνής οι οποίοι μου είναι το λιγότερο αδιάφοροι, αυτοί είναι ο Styles P & o DJ Green Lantern. Για διαφορετικούς λόγους ο καθένας μεν, χωρίς αυτό να μειώνει την (όποια) αντικειμενική τους αξία δε. Γενικά οι D Block ποτέ δεν κατάφεραν να με κερδίσουν, πόσω μάλλον ο συγκεκριμένος DJ ο οποίος δεν θα έλεγα ότι εκπροσωπεί τον ήχο του γούστου μου. Για κάποιο λόγο που δεν είμαι σε θέση να διευκρινίσω πλήρως όμως αυτή τη φορά έκανα την εξαίρεση που δικαιούται ο κανόνας (όχι των RNS) και πάτησα το "Open With". To άκουσα μία, μου άρεσε. Το άκουσα και δεύτερη, μου άρεσε πάλι. Και λέω, "δε γράφεις μαλάκα τίποτα για αυτό γιατί αν περιμένεις απαντήσεις από τους καμμένους που έστειλες interview proposals δεν πρόκειται να δώσεις άρθρο πριν την καταστροφή του κόσμου το 2012".

Αν και κάπως καθυστερημένα, καθώς το δισκάκι κυκλοφόρησε μέσα στο καλοκαίρι (ήμουν στα σύνορα και πρόσεχα μην μπουκάρουν οι γείτονες), πρόκειται για ένα LP το οποίο όλοι όσοι κρύβουν (ή φανερώνουν ακομπλεξάριστα) αυτόν τον γραφικό τύπο που πιστεύει πως ό,τι κυκλοφόρησε μετά το 2002 δεν θα έπρεπε να παίρνει πάνω από 3,5 μικρόφωνα, περιμένανε(-με) με την ίδια αγωνία που περιμένουν τη λύτρωση οι φίλοι της Α.Ε.Κ στο πρόσωπο του Bob Κοζώνη (για την ιστορία, κυκλοφορεί μια φήμη που λέει ότι έγκριτοι οικονομολόγοι προσπάθησαν να εκτιμήσουν την περιουσία του, και η απάντηση τους ήταν «πολλά λεφτά»).

Αγαπημένος mc, επτά γράμματα οριζόντια. Το Jokah δε το κέρδισα αλλά άμα σκάλωνα τέτοια ερώτηση σε σταυρόλεξο «Cormega» θα συμπλήρωνα. Περάσανε τα χρόνια, έβγαλε τι έβγαλε ο Cory McKay (έτσι τον είπε ο παπάς) ήρθε η καμπή με την εμπορική καταξίωση να μην έρχεται όμως ποτέ. Κι όποιος νομίζει ότι ο Cormega πήρε επιτέλους το αίμα του πίσω σημειώνοντας εξαιρετικές πωλήσεις τότε πίνει κάτι άξιο μοιρασιάς. Παρόλα αυτά τον Mega τον αγαπάμε για αυτό κι εμείς πιστά ακολουθάμε όπως λέει και το σύνθημα. Για αυτό λοιπόν, κατέβασα το LP, το άκουσα και μοιράζομαι ευθύς αμέσως την γνώμη μου την οποία είστε τσιτ εντελώς υποχρεωμένοι να ασπαστείτε αν δε θέλετε να είστε οι ηθικοί αυτουργοί ενός δεύτερου Manifesto το οποίο αυτή τη φορά θα έχει ως στόχο τις/τους γκόμενες/ους σας.