Pussycat Dolls - Doll Domination
Written by Vitali
Η μοντέρνα αισθητική που προωθείται από τις ετοιμοθάνατες εταιρίες εδώ και πολλά χρόνια είναι η προώθηση της εξωτερικής εμφάνισης του εκάστοτε καλλιτέχνη εις βάρος οποιασδήποτε ικανότητας στις φωνητικές χορδές, κάτι που δεν μπορώ να επικρίνω όταν η άτιμη ζωή μου φέρθηκε σκληρά και μου έβαλε για homepage στο firefox το youporn τελεία κόμ. Το μουσικό μέρος των pussycat dolls είναι η μη-εξευγενισμένη υλοποίηση της παραπάνω ιδέας, όπου 5 κοπέλες, με μπόλικο ταλέντο σε οτιδήποτε άλλο εκτός από το τραγούδι, βγάζουν μουσική και ενίοτε τα γεννητικά τους όργανα, αν τις πετύχεις σε κανένα live. Ακόμα και στην Ελλάδα, η παραπάνω ιδέα έχει τον δικό της συνεχιστή, στη περσόνα του Βας Βας Παρασκευάς, απλά εδώ συνήθως εφαρμόζουμε τις περιλήψεις των ιδεών.Ο νέος δίσκος του συγκροτήματος "Doll Domination", είναι η φυσική συνέχεια του πρώτου δίσκου τους με το όνομα "PCD", μοιραζόμενο πολλά από τα χαρακτηριστικά του. Φυσικά, η ουσιαστική τραγουδίστρια παραμένει η Nicole Scherzinger και το auto-tune, με τις άλλες τέσσερεις γυναίκες να έχουν για άλλη μια φορά έναν δευτερεύοντα ρόλο, λογικά χορεύοντας, ομορφαίνοντας την Nicole και εκδηλώνοντας την σεμνή τους συμπεριφορά στις διάφορες εκδηλώσεις, σεμνή όσο ένας παιδόφιλος σε νηπιαγωγίο δίχως δασκάλα.
Ο δίσκος από μόνος τους είναι άλλη μια φορά ένα συνονθύλευμα καταπληκτικών παραγωγών και απίστευτης μίξης, προορισμένη να προσελκύσει όσο γίνεται μεγαλύτερο κοινό. Αν και το πρώτο single του δίσκου είναι το "When I grow up", ο συνήθης ύποπτος Timbaland aka ο αγαπημένος μου μουσικός παραγωγός, καταφέρνει για άλλη μια φορά να δώσει ποσότητα και ποιότητα στον δίσκο, ωστόσο αυτή τη φορά έχει ιδιαίτερο ανταγωνισμό από λιγότερο γνωστούς συνθέτες.
Η ερώτηση παραμένει, θα γουστάρεις αυτόν το δίσκο; Λογικά όχι, εκτός αν έχεις καρφιά στο κεφάλι σου και πάσχεις από αιμορροΐδες, θα απαντούσε κάποιος. Εγώ προσωπικά θα προσθέσω ότι πρέπει να πάσχεις και από κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα για να πληρώσεις 14 ευρώ ώστε να ακούσεις έναν δίσκο του οποίου η προσωπικότητα έχει την ίδια δυναμική με την προσωπικότητα ενός πτώματος που πέθανε από αυτοβιασμό. Παρολ' αυτά, ορισμένα τραγούδια, ορισμένες παραγωγές, και...μία ερμηνεία σίγουρα θα αρέσει σε πολλούς, για πόσο όμως ;
Ξεκάθαρα, το pop γκρουπάκι θα καταφέρει να κάνει την επιτυχία του πρώτου δίσκου, δίχως ιδιαίτερες δυσκολίες (πέρα από καμπάνιες εκατομμυρίων από την εταιρία). Ξεκάθαρα, θα βγουν 3 single τα οποία θα τα γουστάρετε ακούγοντας τα στο γυμναστήριο (σε 6 μήνες, σύμφωνα με το ελληνικό πρόγραμμα ραδιοφωνικών επιτυχιών).
Ο δίσκος όμως πάσχει, επειδή ο αυτοσκοπός του, από τη συγγραφή στίχων μέχρι το mastering, ήταν η επιτυχία στα charts. Και κάπου εκεί, χάθηκε ο ενδεχόμενος χαρακτήρας και η ενδεχόμενη μαγεία (ενδεχόμενη θεωρητικά στο παράλληλο σύμπαν Χ41). Και κάπου εκεί, κάποιος θα πάει στο itunes και θα κατεβάσει 2 τραγούδια, που θα τα ξεχάσει σε ελάχιστο καιρό. Viva la revolution.
