Notorious BIG – Ready To Die

Το γεγονός ότι ένα από τα πιο must rap albums της προηγούμενης δεκαετίας χρωστάει τα credits του στον P. Diddy είναι από αξιοπερίεργο μέχρι εκνευριστικά σπαστικό. Επειδή όμως μπορώ να διαπραγματευτώ το επιχειρηματικό δαιμόνιο του κυρίου Sean Combs [σε αντίθεση με το καλλιτεχνικό του προφίλ], δέχομαι ότι κάπου, κάπως, κάποτε θα πρέπει να του αναγνωριστεί το γεγονός ότι αυτός ανακάλυψε τον Biggie. To σιχαίνομαι όσο ο Radagast τον Μπίγαλη και τα videos που κατά καιρούς του στέλνω, αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς. Ο Biggie ερίφθη. Και ήταν κι έτοιμος ανάθεμα τον.

Ο δίσκος
Ready to Die; Σκατά στα μούτρα τους. Με μια γέννα ξεκινάει ο δίσκος. Τελοσπάντων, με ένα πόνο ελπίζω να της βγήκε της μαμάς. Η πρώτη εντύπωση είναι συνήθως και αυτή που μετράει και μένει. Το αυτό συμβαίνει και στην περίπτωση του ασθενή μας [τώρα που το σκέφτομαι, ο Biggie την στιγμή που γράφονται τούτες ‘δω οι μάταιες γραμμές -Sean John μου χρωστάς- περνάει –χρόνια τώρα- το έσχατο στάδιο της οποιασδήποτε ασθένειας]. Τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα. Τέχνη μικροφώνου ανάλογη των κιλών του, παραγωγές κομμένες και ραμμένες στα μέτρα του [XXXL προφανώς] και στίχος που προκαλεί ζημιά. Και με την καλή, και με την κακή έννοια.

Easy Mo Bee, DJ Premier, Lord Finesse και ένα κάρο αδιάφοροι παραγωγοί ακόμα έχουν αφήσει λίγο από το ταλέντο τους προκειμένου να ακούμε ξανά και ξανά κομμάτια όπως τα Warning, Machine Gun Funk, Ready To Die, Unbelievable [Αυτό είναι το αγαπημένο κομμάτι του Allen Iverson κατά τον ίδιο], Suicidal Thoughts.

Διάλλειμα για off the record κουβέντες
Το γεγονός ότι τα Juicy & Big Poppa υπογράφονται από τον P. Diddy αφ’ ενός δεν μου κάνει καμιά εντύπωση [bitchιες είναι άλλωστε], αφ’ εταίρου δεν μου δίνει κανένα κίνητρο προκειμένου να αναθεωρήσω την άποψη μου για τον τελευταίο. Άλλα τονε παραδέχομαι τον πούστη για το Who Shot Ya. Στο κάτω κάτω ολόκληρο Hit em up είχε να κοντράρει, το αποτέλεσμα μόνο εντυπωσιακό έπρεπε / επιβαλλόταν να είναι. Αυτά για να μη λέτε ότι είμαι κακεντρεχής.

Στιχουργικά; Τι λέει ο δίσκος στιχουργικά;
Καλώς ή κακώς ο χοντρός ποτέ δεν προβλημάτισε με τους στίχους του ακόμα και το πιο ανήσυχο αυτί. Φαντάζομαι, εδώ δεν προβληματίστηκε ποτέ ο ίδιος, για να περάσει κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες σε τρίτους ήταν;
Αν λοιπόν πάρουμε ως De facto το «ελαφρύ» περιεχόμενο του album δεν μπορούμε παρά να εκτιμήσουμε τις «περιφερειακές» ικανότητες του στο μικρόφωνο. Warning, Who Shot Ya, Suicidal Thoughts, Big Poppa, Friend of Mine αποτελούν ωδή στο art of storytelling δημιουργώντας ένα mood τόσο περιγραφικό, όσο και εντυπωσιακό συνάμα. Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω ότι τα συγκεκριμένα feelings είναι κάτι που ο Tupac δεν κατάφερε να μεταφέρει μέσα από τα τραγούδια του. Να! Να! Να! [Πάντα ήθελα να το πω αυτό]

Show me some skills
Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα κατά την γνώμη μου στη μουσική αυτή είναι να δώσεις στον πιτσιρικά να καταλάβει πόσο καλά rapάρει κάποιος Αμερικάνος rapper [Ο Biggie στη συγκεκριμένη περίπτωση] σε σχέση με τον Μικρό Κλέφτη ας πούμε. Ο λόγος; Προφανής! Δεν είναι το ίδιο εύκολο να κατανοήσεις ένα verse στα αγγλικά απ’ ότι στα ελληνικά. [Για αυτό και γίνεται αυτό που γίνεται στα gigs των Αμερικανών mcs στο Ελλαδιστάν]. Παρόλα αυτά, και έπειτα από χρόνιες ακροάσεις πιθηκισμών βρίσκομαι επιτέλους στην ευχάριστη να μπορώ να αναγνωρίσω την ικανότητα ενός έγχρωμου τύπου on the mic. Εξαίρεση δεν θα μπορούσε φυσικά να αποτελέσει και ο σημερινός μας καλεσμένος ο οποίος καθιερώθηκε στις συνειδήσεις εκατομμυρίων ακροατών χάριν των λυρικών του ικανοτήτων. Αυτό ήταν ίσως και το σημαντικότερο ελαφρυντικό που αποδόθηκε ποτέ σε καλλιτέχνη ο οποίος αν δισκογραφούσε σήμερα θα έμπαινε στην ίδια συνομοταξία ανύπαρκτων με αυτούς που κράζουμε σήμερα. Bitchy στίχοι σαν τον Biggie αλλά κανείς τους σαν τον Biggie. [Αυτό γάμησε!].

Tα Prons & Cons του δίσκου
Ξεκινώντας από το τέλος, αν έπρεπε να βρω τραγούδια που θα έπρεπε να λείπουν από το Ready To Die θα ξεκινούσα άνετα από τo overrated Juicy. Δε ξέρω τι έχει πάθει ο κόσμος με τούτο το κομμάτι αλλά εγώ το βαριέμαι σαν τους Punkηδες την Εκκλησία. Θα έλεγα και το Big Poppa αλλά ας όψεται το ότι μπορώ να κοιμηθώ ακούγοντας το και για μένα αυτό είναι καλό. Επιπλέον χώρο άσκοπο κατά την αδιάλλακτη και παρωπιδίστικη γνώμη μου πιάνει και το Me & My Bitch. To ότι υπάρχει μια γενικότερη (πιο) ήπια μεταχείριση των ευτραφών ανθρώπων από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, αυτό δεν τους δίνει κανένα δικαίωμα να γράφουν παπάρες και να της βγάζουν στα ράφια.
Όσον αφορά στα clap clap του album, τραγούδια όπως τα Who Shot Ya, Ready To Die, Machine Gun Funk, The What, Suicidal Thoughts & Warning δικαιούνται τα repeat τους και δικαιολογημένα θαρρώ. [Γιατί πάντα όταν είναι να βγάλω χολή γράφω ένα κατεβατό και όταν είναι να πω ένα καλό λόγο γράφω δυο γραμμές;]

Αυτά.
Για το Life After Death…υπομονή. Διπλό CD είναι. Θέλει τον χρόνο του