Ανταποκρίσεις

VR = το σάιτ στο οποίο θα δεις από review ενός mixtape του 1997 ενός γκρουπ του οποίου τα 2 μέλη είναι νεκρά από κρακ και ο τρίτος δις ισόβια μέχρι ανταπόκριση κονσέρτου κλασσικής μουσικής. Πιο ετερόκλητη μίξη κι από αυτή ενός αδιανόητα τριππαρισμένου Γερμανού dj σε πάρτυ που είχα παρευρεθεί στην Καρλσρούη πρόπερσυ ο οποίος είχε κάνει αλλαγή από oldskool gabber σε baby one more time. True story.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω στους εκατοντάδες των θαμώνων του site που ειδικεύονται σε κλασσική μουσική ότι οι γνώσεις μου περί του αντικειμένου σταματάνε στα 5-6 μεγαθήρια του χώρου, οπότε ο βαθμός τεχνικής εξειδίκευσης του παρόντος κειμένου θα φτάσει μέχρι ‘και μετά μπήκε ένα τσέλο που τα γάμησε όλα’.

Ένα παιχνίδι της μοίρας (a.k.a πολιορκία κουλτουριάρας Γαλλίδας) με έφερε λοιπόν στο σκηνικό το οποίο περιελάμβανε τα εξής: Janacek Katya Kabanova Suite (world premiere), Korngold Violin Concerto in D major, Martinu Symphony No 4. Ο χώρος άκρως εντυπωσιακός, και σύμφωνα με τη wiki είναι το "largest performing arts centre in Europe".

Την αρχή έκανε η παγκόσμια πρεμιέρα του Katya Kabanova Suite, δημιουργία του Leos Janacek. Το ενδιαφέρον στοιχείο στη μουσική του εν λόγω κυρίου ήταν ότι ενώ η φόρμα είναι κλασσική, μπαίνουν και πολλά φολκ στοιχεία σλαβικής και ρωσικής προελεύσεως. Επίσης βασιζόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου σε βιολιά, το οποίο αρκεί για να κάνει οποιοδήποτε κομμάτι μουσικής οποιουδήποτε είδους να μου αρέσει

Πάρτε το σε όπερα βέρζιον που είναι το μόνο που βρήκα:

Ακολούθησε το κονσέρτο για βιολί του  Erich Wolfgang Korngold με πρώτο βιολί έναν εκ των πιο άρρωστων Άγγλων βιολιστών ονόματι  Αndrew Ηaveron ο οποίος επιδόθηκε σε ανατριχιαστικά σόλο.

Μιας και δεν βρήκα εκτέλεση του ιδίου, πάρτε άλλη:

Μετά από αυτό φθάσαμε στο πιο δύσκολο σημείο της βραδιάς: Το διάλειμμα, κατά το οποίο η συζήτηση αναπόφευκτα περιστρέφεται γύρω από αυτά που μόλις είδαμε. Εκεί η τύχη μου χαμογέλασε καθώς οι δυο 65άρηδες Άγγλοι γκουρού που βρέθηκαν στα δίπλα ουρητήρια δεν σταμάτησαν να μιλάνε, δίνοντας μου την ευκαιρία να καβατζώσω αυτούσιες φράσεις τις οποίες εν συνεχεία αναπαρήγαγα με ύφος μέγα γνώστη.

Το δεύτερο σκέλος της βραδιάς αποτελείτο από την τέταρτη συμφωνία του Bohuslav Martinu. Έτσι για πλάκα διάβαζα το πρόγραμμα παράλληλα το οποίο έδινε σε κάθε motion τόσο βαθιά ερμηνευτική διάσταση που θα περίμενες ότι επρόκειτο περί φιλοσοφικού δοκιμίου. Εγώ από την άλλη μπορούσα να κάνω μόνο διακρίσεις του τύπου ‘τώρα είναι χαρούμενη μελωδία, τώρα είναι αγχωτική, τώρα μελαγχολική’ και πολλά λέω. Αυτό φυσικά δεν με εμπόδισε άπτο να απομνημονεύσω μερικές ατάκες κι από κει για μετά.

Eδώ η εκτέλεση της συμφωνίας από τη Φιλαρμονική του Βερολίνου:

Έφυγα από το Barbican Centre με την ίδια αίσθηση που είχα φεύγοντας από τα άλλα 3-4 αντίστοιχα σκηνικά στα οποία έχω παρευρεθεί στο παρελθόν. Εντυπωσιασμένος, τόσο από την πολυπλοκότητα και το βάθος της μουσικής, όσο και από τις απίστευτες ικανότητες και υπεράνθρωπο βαθμό συντονισμού της ορχήστρας. Γενικότερα ήταν μια μουσική εμπειρία άλλου επιπέδου. Αλλά για να πω την πικρή μου αλήθεια, την τελευταία μισή ώρα είχα κουραστεί, καθώς κακά τα ψέματα παραείναι μεγάλη δόση κουλτούρας για απόφοιτο ΖΝ σχολής. Όσο για το αποτέλεσμα της πολιορκίας, σας παραπέμπω στον τίτλο του πρώτου LP των TXC…

Το γεγονός ότι από το πρωί ακούω συνεχώς Red Snapper σε συνδυασμό με τα υπολείμματα πόνου στον αυχένα που έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα αποτελεί το καλύτερο τεκμήριο για την ποιότητα του χθεσινού live.

Όντας ένας από τους τυχερούς άτυχους που είχαν βρεθεί στο Θέατρο Πέτρας το 2004, δεν ήξερα τι να περιμένω από αυτό το live. Ναι μεν οι Cypress Hill είχαν παίξει καταπληκτικά (όσο έπαιξαν τουλάχιστον), αλλά σίγουρα είχα φύγει με αίσθημα απογοήτευσης από εκεί. Βάλε και το γεγονός πως άλλο Cypress Hill και άλλο B-Real μόνος του, καταλαβαίνετε πως ήμουν πολύ διστακτικός.

Είχα πολλούς ενδοιασμούς για το αν θα παρακολουθήσω το συγκεκριμένο δρώμενο από κοντά ή όχι κυρίως λόγω οικονομικής στενότητας (30€ εισιτήριο). Το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από κει και καταστάλαξα στο να κάνω την τσέπη μου πέτρα και να δω έναν από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες ζωντανά.