Αν και ποτέ δεν ήμουν μεγάλος φαν της Bahamadia (όχι ότι έχει κάτι η μουσική της, απλά δεν μου έκανε το ένα κλικ παραπάνω, αν και πάντα θαύμαζα το ραπ της) ένιωσα την υποχρέωση να παραβρεθώ στο live, διότι μπορεί να μην είναι όνομα” πρώτης γραμμής” αλλά παρουσίες του βεληνεκούς της Bahamadia δεν εμφανίζονται συχνά στην Θεσσαλονίκη. Μπορεί να μην είναι το όνομα που θα προσελκύσει τους νεοραπάδες τους κολλημένους με AOTP που αγνοούν πως η Bahamadia είναι από τα αρχικά τους μέλη, αλλά με τρεις πολύ καλές κυκλοφορίες (η μία σχεδόν classic) δεν είχα πρόβλημα να την δω για δεύτερη φορά, αφού την είχα ξαναδεί και το 2007 στην Τσεχία (αυτήν την πληροφορία την έβαλα για να με θαυμάσετε και να σκεφτείτε τι ταξιδιάρης, multicultural τύπος που είμαι). Έτσι λοιπόν σε βραδιά τελικού τζάμπο λιγκ εγώ πήγα σε all female festival (bi or what?).

Η Ελλάδα πλέον έχει μειώσει το latency στην παρακολούθηση των νέων μουσικών τάσεων σε μόλις 2-3 χρόνια. Έτσι, εν έτη 2010 είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε ένα πραγματικό all-star dubstep line-up και μάλιστα με άκρως λογικό εισιτήριο (20 ευρώ). Skream, Benga, Mala, Shackleton είναι ονόματα που σπάνια θα δεις μαζεμένα. Όντας ελληνικό λάιβ δεν θα μπορούσε να μην υπάρξει μια ακύρωση (Darkstar), αξίζει να σημειωθεί όμως ότι υπήρχε αφίσα που ενημέρωνε το κοινό για αυτήν πριν πληρώσει και μάλιστα παρέθετε το mail που έστειλαν στο διοργανωτή. Επαγγελματική αντιμετώπιση.

Έχουν περάσει κάποιοι μήνες αλλά ακόμα θυμάμαι τα γεγονότα σαν να συνέβησαν μόλις χθες. Ήταν ένα γκριζωπό φθινοπωρινό απόγευμα όταν αντιλήφθηκα ότι leakαρε το νέο Swollen Members (Armed To The Teeth).Το κατεβάζω κατακαυλομένος για να ακούσω την συνέχεια του καλύτερου δίσκου του 2006, για μένα τουλάχιστον, Black Magic αλλά με το που πατάω το play σκοτεινά σύννεφα μαζεύονται στο δωμάτιό μου και το ύφος μου γίνεται σκυθρωπό... Αίμα τρέχει σιγά σιγά απ’τα αυτιά μου ενώ οι κόρες των ματιών μου διαστέλλονται επικίνδυνα. Γονατίζω ενώ βροχή ξεσπά μέσα στο δωμάτιό μου. Μέσα στην καταιγίδα κοιτώ τον ουρανό και κραυγάζω, ενώ η κάμερα απομακρύνεται. ΤΟΣΟ πολύ δεν μου άρεσε. Το live όμως δεν γινόταν να το χάσω αφού όλοι δικαιούνται να βγάλουν έναν κακό δίσκο, άντε δύο μαζί με το Heavy (το οποίο τουλάχιστον είχε δύο-τρία κομματάκια που μ’αρέσουν).

VR = το σάιτ στο οποίο θα δεις από review ενός mixtape του 1997 ενός γκρουπ του οποίου τα 2 μέλη είναι νεκρά από κρακ και ο τρίτος δις ισόβια μέχρι ανταπόκριση κονσέρτου κλασσικής μουσικής. Πιο ετερόκλητη μίξη κι από αυτή ενός αδιανόητα τριππαρισμένου Γερμανού dj σε πάρτυ που είχα παρευρεθεί στην Καρλσρούη πρόπερσυ ο οποίος είχε κάνει αλλαγή από oldskool gabber σε baby one more time. True story.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω στους εκατοντάδες των θαμώνων του site που ειδικεύονται σε κλασσική μουσική ότι οι γνώσεις μου περί του αντικειμένου σταματάνε στα 5-6 μεγαθήρια του χώρου, οπότε ο βαθμός τεχνικής εξειδίκευσης του παρόντος κειμένου θα φτάσει μέχρι ‘και μετά μπήκε ένα τσέλο που τα γάμησε όλα’.

Το γεγονός ότι από το πρωί ακούω συνεχώς Red Snapper σε συνδυασμό με τα υπολείμματα πόνου στον αυχένα που έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα αποτελεί το καλύτερο τεκμήριο για την ποιότητα του χθεσινού live.

Όντας ένας από τους τυχερούς άτυχους που είχαν βρεθεί στο Θέατρο Πέτρας το 2004, δεν ήξερα τι να περιμένω από αυτό το live. Ναι μεν οι Cypress Hill είχαν παίξει καταπληκτικά (όσο έπαιξαν τουλάχιστον), αλλά σίγουρα είχα φύγει με αίσθημα απογοήτευσης από εκεί. Βάλε και το γεγονός πως άλλο Cypress Hill και άλλο B-Real μόνος του, καταλαβαίνετε πως ήμουν πολύ διστακτικός.

Όπως πολύ καλά γνωρίζουν οι περισσότεροι από εσάς, το vibe-rated έχει αρχίσει να απλώνει τα διαβόητα πλοκάμια του παντού – δεν μπορώ να αναφέρω περισσότερες λεπτομέρειες γιατί δεν μου το επιτρέπουν τα αφεντικά..

Το μόνο που μπορώ να μοιραστώ μαζί σας είναι ένα μικρό report από το live που παρακολούθησα εχτές Σάββατο 21/3 – Big Shug, Termanology και Singapore Kane στο club Aquabarra της Μαδρίτης (ούτε γω το ήξερα, 20 λεπτά μου’ φαγε να το βρω).

Ζω για τους Public Enemy. Aν δεν ήταν το “Fear of a Black Planet”, πάνω από μια δεκαετία πριν, δεν θα άκουγα αυτή τη μουσική. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή δίπλα στο ΑΝ Club (ήμουν στα γραφεία της Νεολαίας Πα.σό.κ.) το 2003 όταν είδα την αφίσα.

Κραυγές στο ύφος “χύνω-χύνω ζήτω ο Σημίτης” κατάκλυσαν τη Σολωμού, με αποτέλεσμα ο Απόστολος Κακλαμάνης να με κοιτάει με βλέμμα “που πάει αυτή η νέα γενιά;”.