AZ (Under) Rated
Rapper από αυτούς που φέρουν την στάμπα "underrated" σε μπλούζα, καπέλο, μέτωπο. Μπορεί να φταίμε εμείς, αυτός, οι παρέες του (Nas & Cormega σε προφανώς μεγαλύτερη υπόληψη από το ίδιο κοινό όμως), οι εξωγήινοι. Λίγη σημασία έχει. "Κατάφερε", ή απλώς...ατύχησε, να χαθεί μετά το Do or Die 1 (εν αναμονή του sequel) με αξιοπερίεργο τρόπο αφού η συνέχεια με πέντε αξιοπρεπή albums -Pieces of a Man (1998), 9 Lives (2001), Aziatic (2002), A.W.O.L. (2005), The Format (2006)- τον βρήκε να ζει στην σκιά των Firm και του εντυπωσιακού του debut album. Κι όλα αυτά την στιγμή που o Nas φιλοξενούσε στα μετέπειτα albums του τους P. Diddy, Aaliah, DMX, Amerie, Ludacris και Alicia Keys. Κι αν εγώ δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα με τους ανωτέρω τότε "οφείλουν" ηθικά έστω να προβληματιστούν αυτοί που πάνω στην κάβλα τους για τον lyricist Nas, ξεχνάνε τον "keep holdin it down" ΑΖ.

Καλλιτέχνης με μονότονο κατά πολλούς στυλ και χροιά, σταθερό όμως και full οικείο στους παραδοσιακά παραδοσιακούς του χώρου. Από τα tracklist των albums του έχουν περάσει από το duet των Raekwon & Ghostface Killah (New York - AWOL) και τους ΜΟΡ (Sit em Back Slow - The Format) μέχρι τον Πρίγκηπα Ali Vegas (What Cha Day About - 9 Lives) και τους Little Brother (Rise And Fall - The Format). Έτσι για τα μάτια του κόσμου αυτό το τελευταίο. Αισθητές αδυναμίες του; Τα beats του ουκ ολίγες φορές ευθύνη που κατα την γνώμη μου βαραίνει λιγότερο από κάθε άλλο τον ίδιο τον ΑΖ. Αν και εδώ που τα λέμε, αν δεν έχεις group-mate κάποιων εκ των DJ Premier και Pete Rock ή κολλητό τον L.E.S όλο και κάποια beats σου θα υστερούν. Ειδικά σε ένα σύνολο 5 και πλέον δίσκων. Οι στίχοι του ποτέ δεν πραγματοποίησαν κάποια υπέρβαση άξια συζητήσεων στα διεθνή forums. Αν και η έλλειψη της υπερβολής θα έπρεπε να εγκωμιάζεται πολύ συχνότερα από ότι ως συνήθως συμβαίνει. MC από τους λίγους που (δείχνει να) γράφει τα πράγματα ως έχουν με main focus στα της γειτονιάς του. Όπως και οι περισσότεροι θα μου πεις. Μόνο που οι περισσότεροι για να σου πουνε ότι στην γειτονιά τους πωλούνται drugs χρειάζεται να σκοτώσουν την μισή πρώτα.

Δισκογραφία
Έστω και για τους τύπους ας θυμηθούμε την πορεία του σημερινού μας καλεσμένου από το Do or Die μέχρι τις ημέρες αναμονής για την συνέχεια του. Προς αποφυγή τετριμμένων μοντέλων γραφής θα αρκεστώ μόνο στο πως αντιλήθφηκα εγώ τις εκάστοτε δουλειές του ΑΖ κι όχι όπως θα παρουσιάζονταν σε ένα συνηθισμένο αντίστοιχο κείμενο.

Δισκογραφικό ντεμπούτο του ήταν το Do Or Die το οποίο κυκλοφόρησε το 1995 και είναι και το πιο πολυδιαφημισμένο του LP. Όπως λέει και το Wikipedia, αν και αμφισβητώ σφόδρα την γενικότερη αξιοπιστία του εν λόγω site το παραθέτω, το Do or Die μαζί με το OBFCL του Raekwon θεωρούνται ως τα πρώτα mafioso rap albums. Τώρα τι είναι αυτό το mafioso rap, ο Θεός κι η ψυχή του. Δε κρύβω ότι δεν είναι το αγαπημένο μου album του και δεν το θεωρώ το καλύτερο του. Το συγκαταλλέγω εύκολα στα CDs που καλό είναι να έχεις ακούσει και αν έχεις λεφτα για πέταμα -υπο την έννοια των περισσευούμενων- να το έχεις και γνήσιο. Τρία χρόνια μετά ο ΑΖ επανέρχεται με το καλύτερο κατά την γνώμη μου Pieces Of A Man. Δίσκος λιγότερο "κουραστικός" αν λάβουμε υπ' όψη ότι είναι αισθητά πιο μελωδικός και λιγότερο harsh όσον αφορά τα samples που χρησιμοποιεί αυτήν την φορά.

Ένα έπειτα και μετά την ήττα που έφαγε ο Νοστράδαμος και τελικά δεν πάθαμε τίποτα το 2000, ο ΑΖ εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι την έβγαλε σώος και αβλαβής μας φέρνει το καλύτερο μέχρι τώρα album του με τίτλο 9 Lives. Ορεξάτος και με διάθεση να σε κάνει να ακούσεις το CD διψήφιο αριθμό φορών κρίνω ότι μέχρι τώρα το συγκεκριμένο project είναι ότι καλύτερο έχει να παρουσιάσει ο MC από το Brooklyn. Δίσκος που παρά το πολύ καλό υλικό που περιείχε δεν κατάφερε να κάνει τον ΑΖ ευρύτερα γνωστό. Δυστυχώς, ούτε η επόμενη δικογραφική του δουλειά κατάφερε να κάνει τον ΑΖ αυτό που εγώ κι ο Satez θα θέλαμε. Ο λόγος για το Aziatic (2002). Φαντάζομαι ότι μετά και από αυτό το album ο ΑΖ θα πήρε απόφαση ότι το ταβάνι που έθεσε το πρώτο του LP ήταν πάρα πολύ ψηλά όχι για να το ξεπεράσει αλλά ακόμα και για να το πλησιάσει. Κι όλα αυτά χωρίς κάποιο σοβαρό επιχείρημα της μοίρας σχετικά με την συμπεριφορά της απέναντι στις μουσικές διαδρομές του μικρού ραππερ. Στο σημείο αυτό να τονίσω ότι η παραγωγή του Once Again (πρώτο τραγούδι του δίσκου) είναι προγενέστερη της αντίστοιχης του Slam Harder των Οnyx. Γιατί σας το λέω αυτό θα μου πείτε. Γιατί ενώ το sample είναι το ίδιο δεν είπε ποτέ και κανείς πόσο γαμάτο κομμάτι είναι. Κρίμα μικρέ ΑΖ. Πραγματικά μεγάλο κρίμα για το ταλέντο σου.

Τρία χρόνια ξηρασίας ήταν αρκετά για όλους μας και αυτό φαίνεται να το κατάλαβε και ο κατά κόσμον Antony Cruz για αυτό και στις 6 Σεπτέμβρη του 2005 το AWOL κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στα δισκοπωλεία. Το τι ακριβώς σημαίνει AWOL δεν είμαι σε θέση να το ξέρω με σαφήνεια. Το Google δίνει αρκετές ερμηνείες αλλά είμαι σίγουρος πως για καμία δεν συμβουλεύτηκε τον ΑΖ ή το αντίστροφο. Παρότι οι όποιοι θαυμαστές του θα μπορούν να ακούσουν το AWOL με ευχαρίστηση σε σχέση με κάποιους περισσότερο επιφυλακτικούς απέναντι στον ΑΖ, οι πρώτες ενδείξεις "μουσικής κόπωσης" αρχίζουν να κάνουν την εμφάνιση τους για λίγο όμως αφού ένα έτος αργότερα έρχεται στο φως το έκτο The Format συνοδευόμενο από μια συγκρατημένη βελτίωση σε σχέση με το AWOL, απέχοντας όμως πάντα από το "κακο αποτέλεσμα". 'Ισως το πιο "δυναμικό" και ανεβασμένο LP του συγκριτικά με το δεδομένο smooth profile των προηγούμενων κυκλοφοριών. Δίχως να υποτιμώ την αντικειμενική αξία του Do Or Die το The Format είναι o δεύτερος σε σειρά αγαπημένος μου δίσκος.

Τέλος, ένα LP πριν το πολυαναμενόμενο Do Or Die 2 o AZ κυκλοφόρησε το Undenieable το οποίο αναπόφευκτα υστερεί, συγκριτικά όλων των προηγουμένων. Κάποια στιγμή θα γινότανε και αυτό. Δουλειά η οποία πάσχει αισθητά σε επίπεδο παραγωγών πράγμα που φαίνεται έντονα αφού τα δυνατά ονόματα λείπουν απ το album και σίγουρα όσο κι αν θέλω να τον υπερασπιστώ η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος άκουγε πρώτη φορά ΑΖ μέσω του Undenieable δύσκολα θα ασχολούταν περαιτέρω.
Πλην των official LPs του όμως ο ΑΖ ήταν και ενεργό μέλος των θρυλικών The Firm στο πλευρό των Nas, Foxy Brown & Nature (για ένα διάστημα και του Cormega στη θέση του τελευταίου). Ίσως η ιδανικότερη ευκαιρία να μπει κάποιος στη διαδικάσια να προβληματιστεί ευχάριστα για το ποιού τα verse ειναι τα καλύτερα αφού με εξαίρεση ελάχιστους αδύναμους κρίκους το συγκεκριμένο supergroup ήταν αυτό που λέμε διαμάντια στα σκουπίδια. Κατά τα άλλα το Hip Hop Is Dead τους μάρανε μερικούς.

In a word
Σε καμία περίπτωση δεν έχω σκοπό να σας πείσω ότι ο ΑΖ είναι ότι καλυτερο κυκλοφορεί out there και ότι o Nas του έφαγε όλη την δόξα. Πέραν αυτού το τι αξίζει και τι όχι το ξέρει καλύτερα από τον καθένα το γούστο και η αισθητική του καθενός. Τουλάχιστον στον μικρόκοσμο του κάθε ακροατή ξεχωριστά. Απλώς είναι κρίμα καλλιτέχνες που θαυμάζουμε να μας αποσπούν σε τέτοιο βαθμό που να μην κοιτάμε και πίσω από αυτούς. Και για να κλείσω το κεφάλαιο "ο ΑΖ στο Vibe Rated" θα ήθελα να τονίσω πως το να μάθει κανείς από που είναι, πώς βαπτίστηκε και άλλες Google-ίστικες info πιο μεγάλο κόπο θα μου κάνουν να τις γράψω, παρά ουσιαστική γνώση θα προσφέρουν χωρίς να υπαινίσσομαι ότι μεγαλούργώ αυτή τη στιγμή. Δε θεωρώ ότι οι θαμώνες του site έχουν ανάγκη να μάθουν και να διαβάσουν για τον ΑΖ. Σαφώς και οι πιο πολλοί από μας έχουμε κάνει την επιλογή μας για το αν θα ακούμε τον τύπο ή όχι, και κυρίως, μπορώντας να δικαιολογήσουμε την συγκεκριμένη μας απόφαση. Τώρα, 50 νέοι επισκέπτες να το διαβάσουν, 10 να ψαχτούν, σε 4 να μείνει κέρδος είναι.