Πέντε groups που πιθανόν να μην γνωρίζετε και που αν βάλω τα ονόματά τους στον τίτλο θα βγει πολύ μεγάλος (ο τίτλος)

Written by Radagast

Εντάξει, μπορεί η ταπεινή σκηνή μας να μην παρουσιάζει τον πλούτο συγκροτημάτων και styles που παρουσιάζουν άλλες σκηνές (η metal για παράδειγμα) αλλά η αλήθεια είναι πως, όσο “ψαγμένος” ράπερ-γιο κι αν είσαι, κάποια στιγμή κάποιος θα σου μιλήσει για κάποιο group που το ακούς πρώτη φορά ή που, στην τελική, δεν νοιάστηκες ποτέ να ασχοληθείς μαζί του. Έχουμε και εμείς, δηλαδή, την ευχέρεια να διαλέγουμε τα ακούσματά μας μέσα από μια πληθώρα επιλογών που πολλές φορές μας οδηγεί στο να αμελούμε δίσκους που χρήζουν ακρόασης. Είπα κι εγώ, λοιπόν, να κάνω τον καλό και μάζεψα 5 groups για τα οποία δεν άκουσα κάποιον να συζητά ή να ασχολείται ιδιαίτερα και θα τα μοιραστώ μαζί σας.  Δέχομαι επιταγές και πιστωτικές.

Fatt Snak
Οι Fatt Snak αποτελούνται από τους Snak και Fatt Matt και κατάγoνται από το Βανκούβερ του Καναδά. Ο πρώτος είναι παλιό graffitόμουτρο και καραφλός φωνακλάς με χρoιά φωνής φυματικής γριάς τσατσάς, ενώ ο δεύτερος είναι ο βασιλιάς του doner kebab στην περιοχή του Halifax. Δεν ξέρω πόσο πιο cult μπορεί να γίνει η όλη ιστορία και δεν βρίσκω λόγο να ψάξει κανείς να ακούσει τον ομώνυμο δίσκο τους έπειτα από αυτές τις πληροφορίες, αλλά αν δεν το κάνει καλά να πάθει. Πολύ όμορφες παραγωγές, που προς έκπληξή μας δεν μυρίζουν βρόμικη τουαλέτα και καμένο λίπος αλλά αποτελούνται από όμορφα samples και αποπνέουν μια γνήσια 90s αίσθηση, έξυπνοι στίχοι που δεν αναλώνονται στα ίδια και τα ίδια αλλά παρουσιάζουν ποικιλία θεματολογίας δοσμένης με ωραίο στρωμένο rap. Άλλη κυκλοφορία τους, πέρα από το Fatt Snak (2008), είναι το solo του Snak με τίτλο Snak the Ripper (2008) το οποίο είναι μια εξίσου αξιοπρεπής δουλειά. Δεν θέλω να πω πως οι Fatt Snak θα γίνουν το αγαπημένο σας group αλλά σίγουρα θα βρείτε tracks στον δίσκο που θα ακούσετε ξανά και ξανά. Α ναι, το δεύτερο solo του Snak με τίτλο Sex Machine είναι στα σκαριά.

True Live
Οι εν λόγω κύριοι έρχονται από την Μελβούρνη της Αυστραλίας απ’όπου μόνο ωραία πράματα ακούμε τα τελευταία χρόνια (την Αυστραλία ε, μην μπερδεύεστε).  Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο group να ξεχωρίζει είναι το στυλ της μουσικής τους:  jazz hip hop που όμως δεν μένει εκεί, αφού η κλασική παιδεία των μελών της μπάντας κάνει μπαμ σχεδόν σε κάθε track. Και αφού εντελώς αυθόρμητα φέραμε την κουβέντα μας στην μπάντα, έτσι αυθόρμητα κι εγώ θα σας αναφέρω πως αυτή περιλαμβάνει βιολί, τσέλο, μπάσο, πλήκτρα, κιθάρα και drums. Πίσω απ’όλα αυτά όμως βρίσκεται το παιδί με το μεγάλο στόμα, ο mc και frontman του group RHyNO, ο οποίος είναι και υπεύθυνος για την σύνθεση και παραγωγή της μουσικής πέρα, φυσικά, από τους στίχους και την ερμηνεία. Πρώτη κυκλοφορία τους είναι το 2005 με το EP Mintons που απέσπασε πολύ θετικές κριτικές ενώ το πρώτο τους album κυκλοφόρησε το 2006. Είναι το The Shape of It που κοινό και κριτικοί το δέχθηκαν πολύ ζεστά ενώ το φρέσκο-φρέσκο Found Lost (2009) διατηρεί τα standards των προηγούμενων κυκλοφοριών τους. Κατά την διάρκεια της μικρής πορείας τους οι True Live έχουν μοιραστεί την σκηνή με ονόματα όπως οι Moby, De La Soul, Roots και Roots Manuva.

Prolyphic & Reanimator
Τον δεύτερο πιθανό να τον γνωρίζετε μιας και έχει παραγωγές του σε όλα τα albums του Sage Francis αλλά και επειδή έχει στο ενεργητικό του τον instrumental δίσκο Music to Slit Wrists By (2004) . Τον Prolyphic πιθανό να μην τον γνωρίζετε αν και είναι το πρώτο απόκτημα της Strange Famous Records (label του Sage Francis) έχοντας αρκετά μεγάλη, και δυσέυρετη είναι η αλήθεια, underground δισκογραφία (What’s Wrong With This Picture (2000), Something to Hold You Over (2002), An Alarm Clock Set for 09:01 (2004), Robust & Prolyphic – Stick Figures (2005), Time’s Table Scraps (2006). Ο Sage λοιπόν πήρε τα δύο παλικάρια από το χέρι και τους έβαλε να φτιάξουν ένα album παρέα, ο Reanimator παραγωγός και ο Prolyphic MC. Μπορεί μέχρι να το βγάλουν ο γαύρος να πήρε τρία πρωταθλήματα αφού τους κάηκε τρεις (!) φορές ο σκληρός, όμως το αποτέλεσμα ήταν τόσο καλό όσο απογοητευτικός ήταν και ο τελευταίος δίσκος του Francis (για μένα τουλάχιστον.                             Αλλά όποιον διαφωνεί θα τον γαμήσω). Και το όνομα αυτού The Ugly Truth (2008). Η επιρροή του καραφλού μέντορα είναι παραπάνω από εμφανής χωρίς να μπορεί να πει κανείς ότι μιμούνται. Έτσι έχουμε να κάνουμε με πολύπλοκους και εσωστρεφείς στίχους δοσμένους σε μεγάλες ποσότητες πάνω σε πειραματικές και μελωδικές παραγωγές. Ο δίσκος δεν πέρασε απαρατήρητος αφού έκανε αίσθηση σε sites και περιοδικά ενώ βρέθηκε μέσα σε σχεδόν κάθε λίστα με τους καλύτερους hip hop δίσκους της χρονιάς που μας πέρασε. Τσεκάρετε πάραυτα.

Narcissists
Όταν μιλάμε για σουηδικό hip hop το μυαλό μας πάει τόσο γρήγορα στους Looptroop όσο πάει στον Άρη όταν μιλάμε για Β’ Εθνική. Πόσοι όμως γνωρίζουμε την ύπαρξη των Narcissists;  Ένα πραγματικά αξιόλογο αγγλόφωνο hip hop group από την Στοκχόλμη με τρεις κυκλοφορίες έως τώρα (Temporality Forever (2001), Planet Euthanasia (2003) στο οποίο συμμετέχει και ο γνωστός σε όλους Buck65 και το solo του Bucc Back To Square One (2004) μέσα στο οποίο θα δείτε και τον Afu Ra). Ξεκινώντας ως The Narcs στον πρώτο τους δίσκο έδωσαν εξ’αρχής το στίγμα τους: κλασικές 90s παραγωγές, που ίσως θυμίζουν το Struggle Continues, από τον Moonshine και ραπ που καταπιάνεται κυρίως με κοινωνικοπολιτικά ζητήματα από τους Bucc και Ebomb, δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης περί του αν αξίζει να ψάξει κάποιος για κυκλοφορίες τους. Ντάξει, ίσως θα’πρεπε να βελτιώσουν λίγο τα αγγλικά τους αλλά αυτή είναι ασθένεια από την οποία πάσχουν σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά groups. Προτάθηκαν για διάφορα μουσικά βραβεία στην πατρίδα τους αλλά δυστυχώς η τύχη τους αγνοείται προς το παρόν παρά το πολύ ελπιδοφόρο ξεκίνημά τους.

ArtOfficial
Πρόκειται περί εξαμελούς μπάντας από το Miami και είναι το αποτέλεσμα της συνένωσης δύο groups: ενός jazz και ενός hip hop. Έξι άτομα, λοιπόν, από τα οποία το ένα παίζει σαξόφωνο (πάντα μου φέρνει στο μυαλό τον Billάρα τον Clinton και πόσο μπάζο ήταν η Lewinski), ένα παίζει μπάσο, ένας κιθάρα, ένας drums και δύο ραπάρουν (σαν παροιμία). Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται: πολύ καλό jazz hip hop. Δεν έχουν και πολύ καιρό που υπάρχουν αλλά έχουν ήδη δύο κυκλοφορίες (Stranger EP (2007) και τον δίσκο Fist Fights And Foot Races (2008) και πολύ μεγάλο κοινό. Είναι γνωστοί για την ενέργεια που βγάζουν στα shows τους και πλέον ετοιμάζουν τον επόμενο δίσκο.