Mainstream takeover

Written by Monkey Bar

Καλώς ή κακώς, ευτυχώς ή δυστυχώς ο σκληρός πυρήνας επισκεπτών και συντακτών του Vibe Rated δεν ακούει commercial shit. Κάποιες φορές τους καταλαβαίνω. Κάποιες άλλες πάλι με εκνευρίζουν σαν να ακούω Jim Jones. Το δικό μου κουφάρι από την άλλη πλευρά τώρα, ακούγει (καλά διάβασες, ακούγει γράφει) και λιγότερο hardcore πράγματα. Ιδού λοιπόν ορισμένοι άκρως mainstream δίσκοι οι οποίοι διατηρούν ακόμα το αίσθημα της καλαισθησίας παρά τις προφανές εμπορικές τους προθέσεις. Μπορείτε να τους κατεβάσετε και να μη μου το πείτε αν φοβάστε ότι θα αρχίσω να χοροπηδάω δεξιά και αριστερά ουρλιάζοντας «νίκησα, νίκησα».

01 Devin The Dude – Just Tryin Ta Live
Άλλος ένας κατά τα φαινόμενα Ηρακληδέας rapper. Κύρια πηγή έμπνευσης για τον «χασικλή», ένα από τα συνθήματα κατατεθέν του Ηρακλή. Mood βαρύ κι ασήκωτο, αλλά ευχάριστο και ελαφρύ παράλληλα, αποτελεί πολύ καλή επιλογή για να ρίξετε το σαρκίο σας σε έναν καναπέ και να μην σηκωθείτε από εκεί, ΠΟΤΕ. Θεματολογία πασιφανώς αναρριχόμενη γύρω από την μαστούρα και την ζάλη που προκαλεί το χόρτο [Μαλάκα τι λέω; Τι λέω; ΤΙ ΛΕΩ;] με διαλλείματα αλκοόλ [Go Somewhere] και ψυχανεμισμού [Some Of Them] καθιστούν τον δίσκο ως μια καλή ευκαιρία να το ρίξεις στα ναρκωτικά από άποψη ή και από περιέργεια. Τέλος, αποτελεί εξαίρετο συνοδό αν θέλετε να κάνετε μια δουλεία στο σπίτι, να παίξετε τάβλι, να κάνετε sex, να φάτε κάποιο φαγητό που δε σας αρέσει. Στα συν του δίσκου και τα feats Xzibit & Nas.

02 Z-Ro – I'm Still Livin
Καταρχήν Free Z-Ro. Το παλικάρι μας απολαμβάνει μακράς διαρκείας διακοπές σε κάποιο από τα υπερσύγχρονα σωφρονιστικά καταστήματα των Ηνωμένων Πολιτειών επειδή άκουσον άκουσον είχε ναρκωτικά επάνω του. Πόσο πιο κακοήθεις μπορεί να γίνει κάποιος; Τι άλλο πια θα βρουν για να κλείσουν κόσμο φυλακή; Τέλος πάντων, στο προκείμενο. Το Im Still Livin γεννήθηκε το 2006. Δε ξέρω αν είναι ο τελευταίος του δίσκος αλλά δε με κόφτει κιόλας να σας πω την αλήθεια. Με σαφέστατη διαφορά στον ήχο από τους υπόλοιπους Τεξανούς συναδέλφους του, ο Z-Ro καταφέρνει να ξεχωρίσει μεταξύ του αχανούς Dirty South συναφιού. Κι αυτό γιατί ο ήχος του κάθε άλλο παρά Dirty South είναι. Αν δεν τους ξεχώριζες από την φωνή θα έλεγες ότι ακούς Scarface. Δόσεις βίαιης πραγματικότητας στιχουργικά [όσο κι αν αυτή μας έχει κουράσει] και smooth basslines δημιουργούν ένα αποτέλεσμα τύπου Devin The Dude αλλά στο πιο σοβαρό του. Η εικόνα του δίσκου ενισχύεται ακόμα περισσότερο καθώς μέσα του συναντάμε κουπλέ των Lil Keke, Big Hawk [δεν πέθανε αυτός κάπου εδώ στα κοντά;], Bun B & Trae. Συμμετέχοντες που σίγουρα ξεχωρίζουν από την μάζα των πανομοιότυπων South καλλιτεχνών. Δηλαδή κι αυτοί South είναι, αλλά καλό South. Δεν ξέρω αν τα αμερικανικά ΜΜΕ είναι αξιόπιστα και ισχυρά επιχειρήματα να επικαλεστεί κανείς πάντως οι New York Times τον έχουν χαρακτηρίσει ως έναν από τους πιο υποτιμημένους rappers ever. 

03 Bizzy Bone – Thugz Revenge
Α! Εδώ είμαστε! Bizzy Bone όπως λέμε Bone Thugs N Harmony. Μέλος του θρυλικού group ο Bizzy, μας παρουσιάζει ένα δίσκο ο οποίος είναι τόσο προβλέψιμος όσο και αξιόπιστος. Gangsta θεματολογία, δεν προλαβαίνεις να ανοίξεις το μάτι να πούμε και με την τσίμπλα σαν βερύκοκο σου τραγουδάει ridin to the streets, im just ridin, παραγωγές mid west (όχι αμιγώς G funk) φέρνουν το Κλίβελαντ σπίτι σας. Το θέμα είναι ότι ενώ ο Bizzy Bone είναι πολύ καλός mc, δεν τον αναγνωρίζει κανείς λόγω ίσως του mainstream profile που διατηρεί. Στο εν λόγω album θα βρείτε κομμάτια που θα σας ηρεμήσουν, θα σας ταξιδέψουν, θα σας πωρώσουν κι αν είστε και πέραν του δέοντος Αμερικανάκι ίσως πάρετε και κανέναν ξέμπαρκο παραμάζωμα με το αμάξι ακούγοντας το Get Ya Get Ya.

04 Lloyd Banks – Hunger For More
Δίσκος που ήρθε, είδε και απήλθε. Δεν τον πρόσεξε σχεδόν κανείς, πράγμα το οποίο εγώ προσωπικά το αποδίδω στη στενή σχέση του τύπου με τον 50 Cent. Παρόλα αυτά πρόκειται για ένα πραγματικά καλό και προσεγμένο album. Καταρχήν έχει μέσα το Til The End, κομμάτι το οποίο είχα λιώσει κυριολεκτικά στις σκοπιές. Γενικά πάντως παίζει μέσα πολύ η λέξη «shoot» & «gun». Καλά και ποιος δεν το περίμενε θα με πεις. Δίσκος που θυμίζει ακόμα hiphop και γενικά μυρίζει δρόμο. Δε ξέρω αν αυτά που περιγράφει ο κ. Banks στους στίχους του είναι αληθινά αλλά πραγματικά δεν με απασχολεί. Έχει ωραίες καλοδεμένες, δυνατές παραγωγές, αξιοπρεπές rap [αν οι G Unit αποτελούνταν από αυτόν και τον Young Buck μόνο θα ήταν πολύ ψηλότερα στην εκτίμηση μου] και κάνει μια χαρά την δουλειά για την οποία δημιουργήθηκε.
Και όπως λέει και σε ένα κομμάτι «in the streets of New York you cannot trust nobody».

05 Capone – Pain Time & Glory
Ίσως ο καλύτερος δίσκος του Capone. Δεν ξέρω, πολύ soldier την έχει δει ο δικός σου και αρχίζω να αμφιβάλλω σχετικά με το πόσο καλή επιρροή ήταν ο Tupac. Επιβλητικά beats με loops που αν μη τι άλλο έχουν κάτι από glory. Τώρα αν αποδώσουμε το time στα 20 τραγούδια δεν ξέρω πως προκύπτει το pain. Εντάξει ο τύπος γράφει και rapαίρνει «I live in crime» οπότε ακαδημαϊκά ο Capone δε θα σας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Όχι ότι το War Report σας έκανε αλλά το έχετε λιώσει κοπρόσκυλα. Καλά δε λέω; Καλά λέω. Bun B, Scarface, Raekwon, Devin The Dude, C Murder & Butch Cassidy αποτελούν τα featurings του δίσκου. Τα συμπεράσματα δικά σας. Πρόκειται για έναν καθαρά street δίσκο. Και μουσικά και σαν περιεχόμενο. Πραγματικά εφόσον στους περισσότερους άρεσε το War Report δεν καταλαβαίνω γιατί να απορρίψεις  αυτό το album. Στο κάτω κάτω ο Noreaga τα γ*μησε στην πορεία. Ο Capone διατήρησε την faith to the streets και το έκανε και τραγούδι.