Αφιέρωμα - Les sages poètes de la rue
Written by Ξέμπαρκος
Δυο είναι τα μεγάλα κοινά μυστικά σε αυτόν τον τόπο, μυστικά που όλοι ( ; ) μας γνωρίζουμε αλλά δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ανοιχτά. Το πρώτο είναι ότι ο μεγαλύτερος κόουτς που έχει βγάλει ποτέ αυτός ο τόπος, είναι ο μεγάλος τιμονιέρης Νίκος Αλέφαντος (πολλές φoρές πιάνω τον εαυτό μου να ακούει “Ace Of Base”, να κλείνει τα μάτια, και να φαντάζεται ότι ζούμε τις ευλογημένες μέρες της σεζόν 1995 - 96, τότε που ο κόουτς έκατσε στον πάγκο της Πανιωνάρας για 2 μήνες). Το δεύτερο είναι ότι τα ιστορικά συγκροτήματα στην Γαλλία, οι πρωτοπόροι της φάσης, δεν είναι μόνο οι IAM και οι NTM (και οι Assassin). Το καρέ έρχεται να κλείσει ένα σχήμα που ακούει στο όνομα “Les sages poètes de la rue”.
Οι Sages poetes de la rue (οι σοφοί ποιητές του δρόμου – Sages po για συντομία) δημιουργήθηκαν το 1987 (την ίδια χρονιά, ο «Αλέφας» ηταν στο τιμόνι του Ηρακλή, είναι καρμικό Κωστάκη), από τους Danny Dan (mc), Melopheelo (dj) και Zoxea (mc), όμως η πρώτη τους επίσημη κυκλοφορία έρχεται το 1993 στη συλλογή «Cool Sessions» την οποία επιμελείται ο Jimmy Jay, και τον αμέσως επόμενο χρόνο στο O.S.T της ταινίας “La Haine”, με το κομμάτι «Bon Baiser du Poste».
Μέχρι και σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 4 δίσκους ως Sages Po (Qu'est-ce qui fait marcher les sages (1995), Jusqu'à l'Amour (1998), Après l'Orage (2002), Trésors enfouis (2005)). Ε, έχουν βγάλει και διάφορα δεξιά και αριστερά, κάνα δυο solo ο καθένας, βγάλανε και πέρυσι το Trésors Enfouis volume 2, κάτι σαν mixtape (με παλιά τραγούδια, ακυκλοφωρητα, καινούρια, κτλ). Δεν έχει νόημα να αραδιάζω όλη τη δισκογραφία τους, υπάρχει και το wikipedia, αν και οι δυο δίσκοι που ξεχωρίζω είναι το «Après l'Orage» (τον θεωρώ γενικά έναν από τους πιο ολοκληρωμένους hh δίσκους εβερ), και το solo του Zoxea “C’est à mon tour de briller”. Αξίζει να σημειωθεί ότι έχουν δημιουργήσει και μια δισκογραφική, την “Beat de boule” που βγάζει διάφορα αξιόλογα πράματα κατά καιρούς, και έχει αναδείξει και μερικούς mc’s (ακριβώς όπως τον Αλέφα που είναι μανούλα στο να ξετρυπώνει ταλεντάκια), με πιο τρανταχτό παράδειγμα τον Booba.
Μην περιμένετε ουρλιαχτά, (πολύ) βαριά beats, στίχους για το ghetto για τους μπάφους και για το ghetto (όχι ότι απουσιάζουν πλήρως), αλλά πιο jazzy καταστάσεις, πιο ήρεμο στοίχο, πιο «έξυπνο» battle, χωρίς να γίνεται φλωροκατάσταση όμως. Γενικά βγάζουν προσεγμένες δουλειές, και ενώ δεν κάνουν τίποτα το πρωτοποριακό, δεν σου δημιουργείται η αίσθηση του «μας τα’παν κι άλλοι». Είναι στιλάτοι καριόλιδες, όπως και να το κάνουμε. Το συμπέρασμα είναι ότι το κύριο κοινό που έχουν με τον Αλέφαντο, είναι ότι όποιος δεν τους αποδίδει τον απαιτούμενο σεβασμό, είναι τουλάχιστον κακεντρεχής και σαλτιμπάγκος.
