Genelec & Memphis Reigns
Written by Radagast
Με αφορμή ένα cdάκι που τσέκαρα αυτές τις μέρες (Memphis Reigns & Son Of Ran – Textual Harassment) και που δεν είχε πέσει στην υπόληψή μου παλιότερα είπα να κάνω τον έξυπνο και να σας πω δυo λογάκια για τους κυρίους αυτούς. Genelec & Memphis Reigns λοιπόν ή κατά κόσμον Evan Gatica και Romelo De Los Santos (όχι ότι έχει κανένα νόημα να γνωρίζει κανείς τα ονόματά τους, απλά κάνω τον έξυπνο όπως είπαμε). Γνωρίστηκαν στο Santa Cruz, University of California (με σήμα το σαλιγκάρι) γύρω στα τέλη του 90, κάναν μαζί 2 δουλειές και έκτοτε τράβηξαν ο καθένας τον δρόμο του...
Το 1999 έκανε την πρώτη εμφάνισή του το ½ του group, που είναι και υπεύθυνο για τις παραγωγές, δηλαδή ο Genelec με το μάλλον αδιάφορο “The Examind Life” σε συνεργασία με τον Master Kong. Πρώτη επίσημη εμφάνιση του group γίνεται το 2000 με το εξαιρετικά δυσεύρετο EP τους που έχει τίτλο “Lemme Make Love To You” (αν τυχόν κάποιος το έχει έστω και σε mp3s ας επικοινωνήσει μαζί μου σας παρακαλώ πολύ) ενώ το 2001 ακολουθεί το “Impotend Mind Fuck” του Memphis Reigns σε συνεργασία με τον Hypoetical υπό την ονομασία “Mind Mechanics”. Οι παραπάνω κυκλοφορίες ήταν αρκετές για να κάνουν τα ονόματα των δύο νεαρών γνωστά στην underground hip hop κοινότητα όμως το μεγάλο breakthrough (καλά, όταν λέω “μεγάλο” υπερβάλλω λίγο, έτσι;) γίνεται το 2002 όταν και κυκλοφορεί το πρώτο και τελευταίο album τους με τίτλο “Scorpion Circles”. Λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου ήταν και η αποφοίτησή τους και το group διαλύθηκε μια και καλή. Έκτοτε ξανακούσαμε τον Memphis Reigns στην πολύ όμορφη και μελαγχολική κυκλοφορία του 2002 που τιτλοφορείται “Textual Harassment” και είναι σε συνεργασία με τον Son Of Ran.
Θέματα μελαγχολικά, κοινωνικά αλλά και μπόλικο από το καθιερωμένο, πλέον, bragging παραδίδονται από το δίδυμο με πολύ όμορφα και δεμένα flows, έξυπνο wordplay και εφευρετικές ατάκες, ειδικά από τον Memphis Reigns του οποίου το όλο στυλ ταιριάζει πολύ με την σχετικά ψηλή φωνή του, αφήνοντας μάλλον λίγο πιο πίσω του τον Genelec. Παρ’όλα αυτά, ο τελευταίος είναι που με τις παραγωγές του βάζει τις τελευταίες πινελιές σε ένα αξιοπρόσεκτο σύνολο. Τα tracks του ντουέτου ντύνουν κυρίως μελωδικά samples και παραγωγές με έντονα ανατολίτικα στοιχεία. Χωρίς να είναι πάντοτε στο ίδιο επίπεδο, κυρίως οι πιο σκοτεινές παραγωγές στον δίσκο τους με χαλάνε λίγο προσωπικά, σίγουρα δεν μπορεί να πει κανείς πως δεν έχει πέσει δουλειά και δεν βγήκαν κάμποσες πολύ όμορφες και ατμοσφαιρικές παραγωγές.
Μέχρι την διάλυση του group μοιράστηκαν την ίδια σκηνή με ονόματα όπως οι Cunninlynguists, ο Vast Aire και ο Louis Logic, λογικό επακόλουθο της επιτυχίας και της αναγνωρισιμότητας που κέρδισαν με το σπαθί τους. Ο μοναδικός τους δίσκος θεωρείται πλέον must listen αν και τα ονόματά τους ίσως να μην λένε και πολλά στους περισσότερους. Αν είστε της φάρας μας και την βρίσκετε με το να ακούτε σκοτεινά τραγούδια για αποτυχημένους έρωτες πάνω σε απαλές μελωδίες πιάνου και όλα αυτά με ταπεινά μέσα recording τότε πρέπει να τσεκάρετε και το Textual Harassment. Για το κλείσιμο παραθέτω ένα personal favourite κομμάτι (να σημειωθεί στα πρακτικά πως το sample το χρησιμοποίησαν πριν τον Stoupe) και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να ψάξετε για κυκλοφορίες τους.
