Αφιερώματα
Η Jazz μουσική είναι ένα πεδίο εκδήλωσης που κάθε απόπειρα καταγραφής της με συμβατικούς όρους μπορεί να αποβεί άκαρπη. Το εύρος, η συχνοτική της περιφέρεια και η ελευθεριότητα είναι χαρακτηριστικά που μπορείς να ερμηνεύσεις όπως γουστάρεις.
Είτε έχεις πάρει σβάρνα όλα τα μουσικά κονσερβατόρια, είτε απλά είσαι ένας μπάσταρδος συντάκτης του Vibe Rated.
Στα πλαίσια των τελευταίων μας αφιερωμάτων για Soul, Funk, Ost’s πάρτε και μια γερή τριάδα Jazz δίσκων (η πεντάδα για αρχή θα κάτσει βαριά πιστέψτε με..) που θα σας βοηθήσουν να γίνεται καλύτεροι άνθρωποι.
Δεν είναι θέμα επιλογής ή αντικειμενικής παραδοχής. Δεν υπάρχει λόγος να ρωτήσουμε τι πιστεύετε, τι νομίζετε, τι εκτιμάτε, τι, τι, τι. Δεν είμαστε υπερόπτες. Απλώς...το θέμα αναφέρεται στον καλύτερο παραγωγό pure hiphop beats στην σύγχρονη ιστορία του μουσικού είδους που με τόση θέρμη "σκαλίζουμε".
Like it or not ήταν, είναι και θα είναι ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια του hip hop. Αμφισβητίες, haters, καβλωμένοι με τον κάθε δικό σας "καλύτερο beatmaker ever", πιτσιρικάδες, μεγαλύτεροι, εμπειρότεροι, full άπειροι, οτιδήποτε κι αν είστε ή δεν είστε, μπορείτε για μια φορά στην ζωή σας να δεχτείτε την ιστορία ως έχει.
Βασισμένα σε έργα που κολλάνε με την ευρύτερη VR νοοτροπία. Από το black exploitation μέχρι πραγματικά έπη τύπου «Κβο Βάντις» και βγάλε, το vibe rated σας προτείνει πέντε ιδιαίτερα μουσικά θέματα που επένδυσαν μουσικά πέντε “must seen” ταινίες (όποτε μπείτε στη διαδικασία να ακούσετε-δείτε ότι σας διέφυγε). Εnjoy.
Όπως λένε και οι Lords of the Underground, “I live for the funk, I die for the funk…”.
Η πιο συνηθισμένη ατάκα που μπορεί να σκάσει σε κάποιον που γεμίζει αρχεία Word με σειρούλες [αποφεύγω επιμελώς να χρησιμοποιήσω το πρόθεμα "αρθρογραφ-" για ευνόητους λόγους] είναι η "Θα γράψω αφιέρωμα για τον τάδε". Θέλοντας να αποφύγω την συγκεκριμένη λούπα though αποφάσισα να μη "γράψω αφιέρωμα" για τον ΑΖ, παρά την άποψη μου όπως θα σου την κατέθετα αν μου έδινες 15 λεπτά και δυο μπύρες. Let's get it on!
Rapper από αυτούς που φέρουν την στάμπα "underrated" σε μπλούζα, καπέλο, μέτωπο. Μπορεί να φταίμε εμείς, αυτός, οι παρέες του (Nas & Cormega σε προφανώς μεγαλύτερη υπόληψη από το ίδιο κοινό όμως), οι εξωγήινοι. Λίγη σημασία έχει. "Κατάφερε", ή απλώς...ατύχησε, να χαθεί μετά το Do or Die 1 (εν αναμονή του sequel) με αξιοπερίεργο τρόπο αφού η συνέχεια με πέντε αξιοπρεπή albums -Pieces of a Man (1998), 9 Lives (2001), Aziatic (2002), A.W.O.L. (2005), The Format (2006)- τον βρήκε να ζει στην σκιά των Firm και του εντυπωσιακού του debut album. Κι όλα αυτά την στιγμή που o Nas φιλοξενούσε στα μετέπειτα albums του τους P. Diddy, Aaliah, DMX, Amerie, Ludacris και Alicia Keys. Κι αν εγώ δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα με τους ανωτέρω τότε "οφείλουν" ηθικά έστω να προβληματιστούν αυτοί που πάνω στην κάβλα τους για τον lyricist Nas, ξεχνάνε τον "keep holdin it down" ΑΖ.
Δισκογραφία
Έστω και για τους τύπους ας θυμηθούμε την πορεία του σημερινού μας καλεσμένου από το Do or Die
Δισκογραφικό ντεμπούτο του ήταν το Do Or Die το οποίο κυκλοφόρησε το 1995 και είναι και το πιο πολυδιαφημισμένο του LP. Όπως λέει και το Wikipedia, αν και αμφισβητώ σφόδρα την γενικότερη αξιοπιστία του εν λόγω site το παραθέτω, το Do or Die μαζί με το OBFCL του Raekwon θεωρούνται ως τα πρώτα mafioso rap albums. Τώρα τι είναι αυτό το mafioso rap, ο Θεός κι η ψυχή του. Δε κρύβω ότι δεν είναι το αγαπημένο μου album του και δεν το θεωρώ το καλύτερο του. Το συγκαταλλέγω εύκολα στα CDs που καλό είναι να έχεις ακούσει και αν έχεις λεφτα για πέταμα -υπο την έννοια των περισσευούμενων- να το έχεις και γνήσιο. Τρία χρόνια μετά ο ΑΖ επανέρχεται με το καλύτερο κατά την γνώμη μου Pieces Of A Man. Δίσκος λιγότερο "κουραστικός" αν λάβουμε υπ' όψη ότι είναι αισθητά πιο μελωδικός και λιγότερο harsh όσον αφορά τα samples που χρησιμοποιεί αυτήν την φορά.
Ένα έπειτα και μετά την ήττα που έφαγε ο Νοστράδαμος και τελικά δεν πάθαμε τίποτα το 2000, ο ΑΖ εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι την έβγαλε σώος και αβλαβής μας φέρνει το καλύτερο μέχρι τώρα album του με τίτλο 9 Lives. Ορεξάτος και με διάθεση να σε κάνει να ακούσεις το CD διψήφιο αριθμό φορών κρίνω ότι μέχρι τώρα το συγκεκριμένο project είναι ότι καλύτερο έχει να παρουσιάσει ο MC από το Brooklyn. Δίσκος που παρά το πολύ καλό υλικό που περιείχε δεν κατάφερε να κάνει τον ΑΖ ευρύτερα γνωστό. Δυστυχώς, ούτε η επόμενη δικογραφική του δουλειά κατάφερε να κάνει τον ΑΖ αυτό που εγώ κι ο Satez θα θέλαμε. Ο λόγος για το Aziatic (2002). Φαντάζομαι ότι μετά και από αυτό το album ο ΑΖ θα πήρε απόφαση ότι το ταβάνι που έθεσε το πρώτο του LP ήταν πάρα πολύ ψηλά όχι για να το ξεπεράσει αλλά ακόμα και για να το πλησιάσει. Κι όλα αυτά χωρίς κάποιο σοβαρό επιχείρημα της μοίρας σχετικά με την συμπεριφορά της απέναντι στις μουσικές διαδρομές του μικρού ραππερ. Στο σημείο αυτό να τονίσω ότι η παραγωγή του Once Again (πρώτο τραγούδι του δίσκου) είναι προγενέστερη της αντίστοιχης του Slam Harder των Οnyx. Γιατί σας το λέω αυτό θα μου πείτε. Γιατί ενώ το sample είναι το ίδιο δεν είπε ποτέ και κανείς πόσο γαμάτο κομμάτι είναι. Κρίμα μικρέ ΑΖ. Πραγματικά μεγάλο κρίμα για το ταλέντο σου.
Τέλος, ένα LP πριν το πολυαναμενόμενο Do Or Die 2 o AZ κυκλοφόρησε το Undenieable το οποίο αναπόφευκτα υστερεί, συγκριτικά όλων των προηγουμένων. Κάποια στιγμή θα γινότανε και αυτό. Δουλειά η οποία πάσχει αισθητά σε επίπεδο παραγωγών πράγμα που φαίνεται έντονα αφού τα δυνατά ονόματα λείπουν απ το album και σίγουρα όσο κι αν θέλω να τον υπερασπιστώ η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος άκουγε πρώτη φορά ΑΖ μέσω του Undenieable δύσκολα θα ασχολούταν περαιτέρω.
Πλην των official LPs του όμως ο ΑΖ ήταν και ενεργό μέλος των θρυλικών The Firm στο πλευρό των Nas, Foxy Brown & Nature (για ένα διάστημα και του Cormega στη θέση του τελευταίου). Ίσως η ιδανικότερη ευκαιρία να μπει κάποιος στη διαδικάσια να προβληματιστεί ευχάριστα για το ποιού τα verse ειναι τα καλύτερα αφού με εξαίρεση ελάχιστους αδύναμους κρίκους το συγκεκριμένο supergroup ήταν αυτό που λέμε διαμάντια στα σκουπίδια. Κατά τα άλλα το Hip Hop Is Dead τους μάρανε μερικούς.
In a word
Σε καμία περίπτωση δεν έχω σκοπό να σας πείσω ότι ο ΑΖ είναι ότι καλυτερο κυκλοφορεί out there
Myspace
Δεν έχω…η μάλλον έχω. Έχω 4 ευρώ ως της 15 Ιουλίου*. Τι να πεις; Κακή διαχείριση; Κακός μισθός; Λίγη σημασία έχει. Όλα εκ του αποτελέσματος κρίνονται. Για αυτό κι εγώ αποφάσισα να γράψω τίποτα μπας κι έρθει η 15 Ιουλίου κανά δίωρο νωρίτερα. Ιδού η γνώμη μου για μερικούς δίσκους που πάει καιρός που τους έχω ακούσει αλλά και η ιδανική εκδοχή ενός ιδανικού δίσκου από τον (ιδανικό) Planet Asia. Enjoy!
Περισσότερα Άρθρα...
Σελίδα 1 από 3


